Nijst.org

Beste ongetwijfeld extreem hippe medemens,

Mag ik U een gouden tip geven? Als U het nog niet deed, begin Tom B. zijn dagboek website te lezen voordat het te laat is. Uit betrouwbare bron, heeft de redactie van de nijstdotorg namelijk vernomen dat Tom ‘Frietjes hebben ook gevoelens’ B. op de rand van een MSM-doorbraak staat.

Nadien gaat U kunnen stoefen dat U Tom B. nog las voordat hij in de traditionele media bekend geworden was. Zo’n beetje zoals die miljard BV’s die in Humo verkondigen dat ze Nirvana nog live op Pukkelpop hebben zien spelen.

Read the rest of this entry »

Pol Van Oostende

Hey, Jean Marie, ‘t is hier Pol van Oostende. Ik denk dat jij de enige bent die Oostende uit de miserie gaat kunnen trekken.

Jean Marie, redder des vaderlands.

Hey, Pol. ‘t is hier Jean Marie, jouw simpele backbencher die enorm populair is. Tja, Pol natuurlijk wil ik Oostende redden, maar het Volk wil ook dat ik minister word en België van de ondergang red. Het zal dus maar voor een klein jaar zijn, maar als iedereen naar mij luistert zal dat net nog wel lukken.

Sommige mensen raken met alles weg. Neem nu bv. Jean Marie. Hij stelt zich officieel kandidaat voor het lijsttrekkerschap bij het lijstvormings-comité van VLD Oostende. Het is quasi onmogelijk om zelf de absolute meerderheid te halen, electorale aardverschuivingen nagelaten, maar de absolute meerderheid van de SP.a te breken, dat zit er misschien in. Dus de kans dat hij schepen wordt is veel groter dan de kans op de burgemeester-sjerp. Nu wat blijkt, dat is blijkbaar onverenigbaar met een mandaat als gemeensschap-senator. Moest iemand anders dat doen, hij zou al lang een scheldtirade van hem krijgen waar kiesbedrog met voorbedachte rade nog de meest vriendelijke woorden zouden zijn. Maar kom Jean Marie, The proof of the eating is in the pudding.

Aan dat kiesbedrog doe ik niet mee.:

Deze week lekte uit dat VLD-Oostende Dedecker heeft aangeduid als lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen, zonder het hem te vragen. Hij had weliswaar zijn schriftelijke kandidatuur ingediend, maar bleef twijfelen of hij de clash met sp.a-voorzitter Johan Vande Lanotte zou aangaan in Oostende. Dedecker heeft het nu over kiesbedrog: een schepenambt is wettelijk niet combineerbaar met de job van gemeenschapssenator. “Aan dat kiesbedrog doe ik niet mee.”

Toch laat Dedecker een opening en die is: voldoende ondersteuning vanuit zijn partij voor de federale verkiezingen van 2007. In West-Vlaanderen wordt dan een strijd uitgevochten onder de grote jongens: Leterme (CD&V), Bourgeois (N-VA), Vande Lanotte en Landuyt (sp.a) en Frank Vanhecke (VB). Dedecker laat verstaan dat hij in 2007 een prominente plek op de kamerlijst wil. Dat die plek die van lijsttrekker moet zijn, wil hij echter niet gezegd hebben.

Mijn leeftijden zijn niet synchroon. Waarmee ik bedoel dat ik de haarlijn van een dertiger heb, het gestel van een twintiger, het gedrag van een puber, het metabolisme van een baby heb en de eetgewoonten van een peuter heb. Maar dat is allemaal zever. Ik ben gewoon gulzig. Zo heb ik gisteren nog geen drie uur nadat ik een copieuze, lekkere en met liefde bereide maaltijd genuttigd had toch nog altijd zin in chips. Na een kort bezoek aan de nachtwinkel was ik 200 + 25 gram gratis Pringles Hot’n Spicy rijker. Nog geen uur daarna waren die reeds op. Slecht idee, ze hebben een beetje op mijn maag gelegen. En met een beetje bedoel ik alsof Hurley Dude uit Lost op mijn maag aan het springen was.

Mijn vriendin heeft me er al vaak op attent gemaakt dat chiepjes gemaakt zijn om van te sjiepen en niet om in een groot kwartier naar binnen te schrokken. Mijn vriendin heeft een diploma en dat komt omdat ze slim is. Ik daarentegen heb geen diploma en heb daarom af en toe maagpijn.

Uit Het beste moet nog komen met Rik Van Cauwelaert op Radio 1.

Vrije meningsuiting, dat is allemaal heel idyllisch. Ik ben niet bereid te gaan sterven voor een paar rechtse jongens uit Denemarken die vinden dat ze mensen moeten schofferen.

Mijn vader is dierenarts en houdt zich bezig met de kwaliteitsbewaking voor een West-Vlaams veevoeder-bedrijf dat gespecialiseerd is varkensteelt. Voor mensen zoals ik, die alles zonder onderscheid interessant vinden, is dat kwaliteitsbeleid eh, interessant. Vanmiddag waren wij, het gezin F., proefpersonen. Op het bedrijf waar mijn vader werkt, experimenteren ze met het dieet van varkens, zodat die het lekkerste en het gezondste vlees geven. Zo krijgen de varkens daar al lang geen veevoeder meer op basis van dierlijk vet. (Dat heeft iets met Creutzfeld-Jacob te maken, maar vraag mij niet waarom).

Nu kijk tot zover het promo-praatje. Die mannen experimenteren dus wat met het dieet van de varkens zodat bv. hun vet-samenstelling verandert. In de praktijk betekent dat ze de varkens omega-3 vetten geven, dat is blijkbaar nu een hip vet (vraag me wederom niet waarom, maar een mens zou er gezonder van worden) zodat het varkensvlees omega-3 vetten bevat, waardoor de consument niet naar andere vlees- en vissoorten zou overschakelen.

Anyway ze hebben dus daarmee geëxperimenteerd en hebben dus verschillende varkens van hetzelfde ras gekweekt maar op een verschillend dieet gezet, qua samenstelling van het voeder (vetten, graan, mais …) Dit heeft als resultaat dat wij vandaag hier ten huize F. op de keukentafel twee pannen varkensvlees staan hadden, Pan A. en Pan B. Wij moesten van allebei de pannen proeven en zeggen welke onze voorkeur had. Eerlijk gezegd was er niet echt een groot smaakverschil maar toch vond de hele familie Pan B. het lekkerst. Er is grote kans dat ze het experiment verder gaan trekken en bv. enkele slagerijen (van supermarkten) exclusief op varkensvlees van het B-dieet gaan zetten. En dan met post-testen en enquêtes gaan kijken of de klanten dat varkensvlees nu lekkerder vinden. Dus als je vindt dat je varkensvlees niet meer smaakt, het ligt aan mij.

Mijn vader gebruikt zijn gezin trouwens geregeld als test-case. Nieuwe dierenartsen en aanverwanten die op proef aangenomen werden, kwamen in die proefperiode geregeld ’s middags mee eten. En wij als geïmproviseerd censydiam moesten dan achteraf onze mening geven over hun people-skills. dat is niet zo onbelangrijk in de branche waar mijn vader zit, want eh landbouwers dat zijn nogal delicate karakters. Ik heb als kleuter veel chocolade-repen van stagiairs hun boterhamdozen afgesnoept die te bang en beleefd waren om nee te zeggen.

Als kleuter was ik dus ten eerste veel dikker en tweede veel intimiderender doordat ik kerels, die twintig jaar ouder waren dan ik, hun snoepgoed in ruil voor hun job afperste. Kinderen kunnen verschrikkelijk, verschrikkelijk gemeen zijn.

Journal des Tribunaux, nr. 2050, 1906, pp. 242-247: Je sais des magistrats belges qui deviennent un peu turcs avec leur idée fixe de l’expédition des affaires. Ce n’est plus de l’expédition, c’est de la razzia. (…) Et puis, je serais sans doute plus pressé si mes jambes étaient moins lourdes. Mettons si vous voulez, que ceci n’est qu’un paradoxe.

Aan het woord confrater M. Target, een oude advocaat in een fictieve dialoog tussen confraters.

Uit de Nieuwe geschiedenis van België. Ik denk dat ik snap wat Reynebeau nu bedoelde met zijn kritiek op het eerste boekdeel dat een gemeenschappelijke visie ver te zoeken was. Maar zelfs zonder een echte rode draad, was dit boek toch wel redelijk weergaloos. Echt gereld onder historici wordt er echter niet. Tenzij Prof. Dr. Gita Deneckere die een beetje tegen de schenen van de eminente Prof. Dr. Lode Wils schopt.

Terwijl je kunt stellen dat de lange negentiende eeuw een eeuw van hoop is voor de mensenrechten en met de uitvinding van het sociale de emancipatie zich op een progressieve manier lijkt te realsieren, zowel materieel, intellectueel als moreel, is er sinds het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 veeleer sprake van regressie en achteruitgang. Van het project van de Verlichting, een universeel ideaal gericht op de rationele vooruitgang van de mensheid, is weinig heel gebleven in de catastrofen van de twintigste eeuw. Maar de pen van de intellectueel die aan de wereld wil doen, is en blijft een wapen, hoe weerloos ook.

Btw. Morgen om half negen les. Mediarecht I. De grapjassen.

Niet dat ik vind dat jullie er zakens mee hebben, maar als de olie-sjeiks ooit mijn vriendin willen kopen, gaan ze toch met serieus veel kamelen over de brug moeten komen.

Ja, Tom. Ik heb dat hartje van karton onder jouw deur geschoven. Ik heb er ook ééntje aan het prikbord gehangen. Waarom? Kerel, dat is hier Nazi-Duitsland niet waar ze van de Führer altijd moesten uitleggen waarom ze hartjes van karton onder iemand zijn deur schuiven. Maar kom omdat ik anders toch niets te vertellen heb, zal ik mijn goed hart maar eens tonen en zeggen waar het op staat.

Toen ik zondagavond op kot aankwam, zag ik dat er in de hal twee hartjes lagen die blijkbaar door de brievenbus naar binnen gegooid waren. Ik vermoedde direct dat iemand die hartjes aan jou wou bezorgen maar dat jij er niet was. Toen heb ik maar de vrijheid genomen om een hartje onder jouw deur te schuiven en de ander aan het prikbord te hangen. Je weet nooit of Gertje jou niet ziet zitten. Aangezien jij het toch zo goed met werklozen kan vinden, zullen de planeten er wel voor zorgen dat jullie banen elkaar zullen kruisen.

Ik zit eigenlijk met spanning te wachten op jouw Gentse hertaling van Brokeback Mountain, nl. Brokeback Plateau met jij en Gertje in de hoofdrol. Een lovestory zoals in Friends met Chandler en Monica. Jij als de cynische en succesvolle carrièrist Chandler. En Gertje als de werkloze kok met een Borderline-syndroom. Ik hoop dat ik door de audities van Joey raak, want de plaatsen van Ross en Rachel zullen al weer bezet zijn.

The West Wing (S1.Ep4) – Five votes down – LEO: There are two things in the world you never want to let people see how you make ‘em: laws and sausages.

Dit artikel uit De Standaard doet me denken aan nog een interessante episode uit dat eerste seizoen namelijk ‘Mr. Willis of Ohio’ waar Toby nog vlug voor het weekend een wetsvoorstel over steekproeven bij de volkstellingen er probeerde door te krijgen.

Het was al ruim vier uur in de namiddag toen de Europese Commissie onder leiding van Romano Prodi op 13 januari 2004 aan de bespreking begon van de ontwerprichtlijn ,,betreffende diensten op de interne markt”. (…) Die Commissievergadering vond plaats in Straatsburg, zoals altijd tijdens de maandelijkse zitting van het Parlement in de Elzas. Maar tegen dat uur beginnen meer en meer commissarissen naar hun polshorloge te kijken. Want hun favoriete Brussels SN-vlucht vanuit Straatsburg naar Brussel vertrekt om halfzes in Entzheim, een 15 km buiten de stad. Het moest dus vlug gaan met dat ,,punt 10” van de agenda. Frits Bolkestein, de toenmalige commissaris van Interne Markt naar wie het voorstel genoemd werd, had dus niet veel moeite om de collega’s achter zich te krijgen.

Het gaat hier dus over de richtlijn Bolkenstein dat de Commissie zo in de rapte er door wou blazen. Het is een beetje grappig maar enkel omdat het Europees Parlement daarna het werk heeft gedaan dat de Commissie had moeten doen. Anders was het nogal triestig geweest. Gelukkig dat er nog een beetje democratie in de EU is.