Nijst.org

Druk.

Met als collateral damage een privé leesachterstand die problematisch begint te worden.

Newsonomics, Twelve New Trends That Will Shape the News You Get door Ken Doctor is een goede stand van zaken van het debat over de toekomst van de (Angelsaksische) journalistiek.

Onder de 12 trends bevinden zich onder meer:

1. In the Age of Darwinian Content, You Are Your Own Editor

(…)

5. The Great Gathering or, The Fine Art of Using Other People’s Content

(…)

8. Itch the Niche

(…)

Het is helder gepresenteerd, maar ik blijf toch een beetje op mijn honger zitten. Eigenlijk kun je veel van die informatie in het boek vinden als je op Alltop.com regelmatig het trefwoord Journalism leest. In bepaalde hoofdstukken mis ik een beetje diepgang of toch meer data.

Ik heb geen tijd voor een volledige bespreking; ik haal er 2 uit.

• 2. The Digital Dozen will Dominate. Volgens Ken Doctor zullen een 10-tal multinationals andere mediabedrijven overklassen in de wereld. Het zijn echter allemaal Angelsaksische bedrijven. Het is jammer dat hij de opkomst van China, Al Jazeera, etc… daarbij negeert. Het bezoek is vooral gebaseerd op zijn eigen ervaringen als journalist, uitgever, consultant. En in dit hoofdstuk voel je toch dat het perspectief toch wat breder kon.
• 3. Local: Remap and Reload. In dit hoofdstuk verwijst hij naar zeer veel lokale sites, maar ik had graag casussen willen zien die een stuk beter waren uitgewerkt. Zo heeft hij het over lokale nieuwssites die al goed op weg zijn; Boston.com, Lasvegassun.com. Maar daar ontbreken alle details. Terwijl bij The Las Vegas Sun er blijkbaar toch redelijk wat zaken zijn die het hoera-sfeertje rond de website drukken.

De premisse van boek is absoluut niet slecht, we staan voor een decennium waar de concurrentie tussen de mediabedrijven alleen maar zal toenemen. Print, radio, televisie, onafhankelijke nieuwssites, … op het internet worden ze allemaal tegen elkaar uitgespeeld. Ook in Vlaanderen.

Daarom zal het zo moeilijk worden om gebruikers voor algemeen nieuws te laten betalen, hoe kwalitatief het aanbod ook is. En daarom zullen mediabedrijven user-generated-content gebruiken om kosten te drukken. Alleen verwacht je van een “Leading Media Industry Analyst” iets meer diepgang.

Mutatie

mu·ta·tie de; v -s 1 verandering, wijziging 2 wisseling van personeel, leerlingen enz. 3 (biol) sprongsgewijze verandering vd soorten

Vandaag, maandag, ben ik aan mijn laatste volledige week begonnen bij Krant van West-Vlaanderen.* Ik ‘muteer’ namelijk naar de newsroom ofwel de overkoepelende webredactie van de magazines van Roularta.

Het was een aanbod dat ik niet kon weigeren. Wie deze website een beetje volgt of mij kent, die weet dat ik zot ben van infografieken, kaarten, web-apps, etc. Als ik *iets* van carrièreplanning heb, dan is het dat ik probeer een goede hacker-journalist te worden. Met nadruk op proberen. Een echte programmeur zal ik nooit worden.

Die newsroom is daarvoor een geschiktere omgeving om meer aan Computer Assisted Reporting te doen. En als je zo’n kans krijgt waarvan je weet dat die zich niet ieder jaar zal stellen, dan sla je die niet af. Ik popel om er aan te beginnen.

Toch heb ik getwijfeld, door mijn collega’s. Ik ben in Roeselare in een machtige omgeving terecht gekomen. Slechts 2 jaar zal ik bij KW hebben gewerkt, maar ik heb toch het gevoel dat ik er enkele vrienden aan overhoud die véél langer zullen meegaan.

Vanaf week 1 heb ik me er thuis gevoeld. En het piekt, nu ik ga ‘muteren’, om afscheid te nemen van al die goede collega’s. Collega’s die dezelfde passies delen; hun streek & journalistiek.

We hebben niet de budgetten van een dagkrant, en daardoor hebben we niet altijd de beste foto’s of afgevijlde teksten. Maar als je de krant leest dan zie je dat ze met liefde is gemaakt.

Het is in de eerste plaats een krant die over de lezers zelf gaat, over interessante dorpsfiguren, wie er is geboren, getrouwd en gestorven in zijn gemeente, over hoe de lokale voetbalploeg zijn kansen inschat, kortom over mensen van bij ons.

Ik denk dat in Vlaanderen enkel de Gazet van Antwerpen, of het Belang van Limburg zich op dezelfde manier hebben kunnen vervlechten in het sociale weefsel van hun streek.

De website waar ik een jaar voor zal hebben gewerkt, staat zeker nog niet zo ver. Maar op het vlak van lokale breaking news-berichtgeving staan we toch een stuk verder dan onze concurrenten op het net. En dit zal alleen maar verbeteren en verder worden uitgebouwd. Stiekem ben ik toch een beetje trots dat ik mee heb mogen trekken aan die kar.

2 jaar lang zal ik samengewerkt hebben met moderne journalisten. Met journalisten die een volledige editie plannen, de lay-out van hun krant uittekenen, stukken schrijven, zelf de boer op gaan, medewerkers coachen en ondertussen ook nog eens aan de website denken. En vooral, vooral met journalisten die midden in hun publiek staan.

Ik weet dat veel mensen neerkijken op West-Vlaanderen, op regio-journalistiek. Ik was, ik ben en ik zal nooit een van die mensen zijn.

Mijn respect voe min collega’s i gruot.

* Een West-Vlaamse krant die wekelijks verschijnt in 11 lokale edities, 400.000 lezers volgens de CIM.

Advertising Age heeft een samenvatting van een speech van Hal Varian, chief economist bij Google die hij heeft gegeven aan studenten journalistiek.

De man die dé geldkoe van Google, Adwords, heeft geperfectioneerd gelooft niet in paywalls en zegt dat een product als de iPad misschien kan realiseren waar print online nog steeds klopt: dankzij een gebruiksvriendelijke tablet kan je online content comfortabel bekijken in je zetel.

Mr. Varian’s list of suggestions doesn’t include pay walls, such as the New York Times’ plan for a metered approach to charging users. “It’s too easy to bypass,” he says.

Instead, publishers should be looking at platforms such as the iPad to lure in readers during non-work hours, when they could presumably spend more time on individual news sites if they wanted to. “The challenge is, how can we make newspaper reading a leisure-time activity again? We know reading the news is valuable to our customers, but they don’t spend much time doing it.”

Mediabedrijven hebben in de print een businessmodel opgebouwd dat gefundeerd is op user engagement; “wij hebben x duizend CIM-lezers die iedere keer x minuten spenderen in ons product.” Online draait het nog steeds te veel om pageviews en daar knelt het schoentje.

Of anders gezegd, we hebben nood aan een model waar gebruikers ons stalken en niet het huidige model waar wij gebruikers stalken met win-elk-uur-acties, met nieuwsbrieven, met 88 advertenties op 1 pagina, met verplichte en lange registratieformulieren, etc…

Tijdens de (gedwongen) laatste aflevering van Conan O’Brien’s Tonight Show werd Tom Hanks muzikaal geïntroduceerd met een cover van Lovely Rita van The Beatles. Blijkbaar wordt daarvoor 500.000 dollar aan auteursrechten op geïnd. (Omdat de Tonight Show een zeer populair televisieprogramma is.)

Toch volgens ?uestlove van The Roots die tegenwoordig het huisorkest zijn van de talkshow van Jimmy Fallon.

yo i hate spoiling but i will have you know that walk on song we just heard was half a milli. i know cause i got the list rate at nbc

Tweet #1 van ?uestlove

that first stunt was what it was (no spoilers) but tom’s walkon music on conan is on my “restricted” list—wow a $500,000 walkon song lol.

Tweet #2 van ?uestlove

In een, eh, zowel vormelijk als inhoudelijk hilarisch twessay (ok, ok, dat woord heb ik net uitgevonden) gaat ?uestlove verder in op hoe men op televisie die gigantische standaardtarieven probeert te omzeilen.

Ofwel de artiest in kwestie paaien met een gastrol of cameo in de show, ofwel de artiest rechtstreeks contacteren en vragen een lager tarief aan te rekenen. Wat in dit geval een beetje moeilijk was. De auteursrechten van The Beatles zijn in bezit van wijlen Michael Jackson. Tarieven voor nummers van overleden artiesten kunnen dus moeilijker worden omzeild.

Maar soms doen levende artiesten ook zeer moeilijk:

one day i gave my last minute clearance list in before a show only to be told mid show i couldn’t use “cry me a river” for joan rivers because justin timberlake charged an enormous rate. i “think” he is the only non dead/non rock and roll hall of famer to charge this strange rate….which kills me because the second we get any Richard on the show i wont even be allowed to do “Dick In A Box”—unless we pay the rate.

some artists are just dicks and are like “NO!”

?uestlove

Hilarisch. Het heeft er alle schijn van weg dat men bewust voor die dure song heeft gekozen. Het is tegelijk obsceen en ongelofelijk grappig, dat Conan O’Brien uit protest het management van NBC nog 500.000 dollar laat dokken. Stick it to the man!

Een verhelderende infografiek over de relativiteitstheorie van Albert Einstein van 5W Infographics. Zij zouden ook de infografiek over ruimtevaart in National Geographic hebben gemaakt.

En, als extraatje het briefpapier van Albert Einstein.

Greg Hadfield die verantwoordelijk was voor digital development bij Telegraph Media Group heeft vorige week zijn vertrek aangekondigd. Dat deed hij langs zijn neus weg op een conferentie.

Volgens hem gaat de innovatie in de gevestigde mediabedrijven te traag en hij trekt daarom naar een kleinere, meer wendbare startup. Ongetwijfeld zit er nog een heel verhaal achter. Maar dit opiniestuk op The Guardian is alvast erg sterk.

No longer can newspapers survive by publishing at their readers, by talking down to them, by controlling what can and can’t be written or said. In future, they will have to provide – and share, not “own” – the online environment in which they can meet the needs of individual members of their community. They have to be part of social media, not monolithic media.

I’ve read all the essays in Journalists Defending Journalism http://jr.ly/qc2v They’re obsessed with the threat from User Generated Content.

Jay Rosen op Twitter.

Ik heb de essays nog niet gelezen, maar de reactie van Jay Rosen op Twitter vat eigenlijk heel goed samen waar old school journalisten zich vaak in vastrijden in debat over journalistiek en nieuwe media: User Generated Content.

Journalisten reageren vaak zo overdreven emotioneel op User Generated Content omdat die hen in een identiteitscrisis heeft geduwd: Journalisten zijn gatekeeper af en kunnen ook niet meer claimen dat enkel zij uitstekende journalistiek produceren.

1. Heimwee naar journalisten als gatekeepers

Recent vond er een debat plaats aan de Hogeschool Universiteit Brussel over de toekomst van de journalistiek, georganiseerd door masterstudenten journalistiek. Een verslag daar van stond in het decembernummer van De Journalist. Ik kon er zelf niet bij zijn.

Op basis van het verslag leken het genuanceerde discussies. Toch zie je daar ook dat Vlaamse journalisten nog steeds worstelen met User Generated Content.

“In een opiniestuk over de Vlaamse blogs schreef ik eens dat ik heel weinig goede blogs terugvond in Vlaanderen”, gooide Kristof Hoefkens (redacteur cultuur en media bij De Standaard) de knuppel in het hoenderhok. “Ik kreeg er veel virtuele knuppels voor terug.” Georges Timmerman (De Werktitel) gooide er meteen nog eentje achteraan: “Is er eigenlijk wel goede burgerjournalistiek in Vlaanderen?”

Is er een professionele filter nodig tussen de burgerjournalist en de professionele sector? Of om het met moderator Peter Verlinden scherp te stellen: “Mag iedereen op eender welke ongecontroleerde manier nieuws lanceren?”

De Journalist, december 2009.

Ter plaatse zal het betoog van de panelleden ongetwijfeld genuanceerder zijn geweest, maar in die roep om een filter schuilt er veel heimwee naar de goede oude tijd.

De tijd waar je nog Humo las om te weten welke platen er hip waren en niet Cutting Edge, Digg of Goddeau. Waar je nog de krant moest lezen of de televisie open moest te weten wat deze of gene politicus nu bedoelde in plaats van de website, de facebook-pagina, de twitteraccount, etc… te volgen. Die gatekeeper-functie is definitief verdwenen.

2. Journalisten verliezen hun claim op uitstekende journalistiek

De proef zou eens op de som moeten worden genomen, maar stel dat je journalisten (= mensen min of meer voltijds journalistiek werk leveren voor mediabedrijven) vraagt de verhouding tussen bloggers, mensen die Wikipedia onderhouden, etc… en hen te visualeren. Hoeveel van hen zouden er een piramide schetsen?

Onderaan heb je ‘gewone’ bloggers. Daarboven heb je de ‘goede’ bloggers. En aan de top heb je de journalisten die ‘echte’ journalistiek leveren.

Journalisten worden echter meer en meer generalisten en minder specialisten, zeker binnen de huidige organisatie van mediabedrijven. Het is een kwestie van rendabiliteit. En ik vrees dat die trend nog lange tijd zal blijven aanhouden, vooraleer de slinger — ongetwijfeld — terug zal slaan.

Vanuit die realiteit kunnen journalisten niet meer het monopolie op uitstekende journalistiek claimen. Dat lukt nu al niet meer binnen bepaalde niches, zoals technologieverslaggeving.

Het verschil zit hem in de expertise die er voor zorgt dat een gepassioneerde ‘amateur’ veruit beter werk kan leveren dan een journalist die een vlot, maar oppervlakkig stuk kan maken. De hobbyist heeft er het gros van zijn vrije tijd voor over, de journalist kan of wil zich soms niet meer dan een uurtje per week vrijmaken om zich in een onderwerp te verdiepen.

3. Stenen gooien vanuit een glazen huis

Wil een journalist in de huidige omstandigheden kwalitatief werk blijven leveren dan zal hij of zij verder moeten kijken dan zijn of haar traditioneel netwerk. Meer nog, journalisten zullen de community van gepassioneerde amateurs de hand moeten reiken en moeten aanvaarden dat zij de hulp zullen nodig hebben van hobbyisten.

Of journalisten kunnen blijven hun neus ophalen voor User Generated Content. En bij iedere fout op Wikipedia of zaken zoals de farce met koningin Fabiola op Belga zichzelf op de borst kloppen zonder al te veel zelfkritiek. Maar daarvoor is de (Vlaamse) journalistiek niet foutloos genoeg.

But in my first week as a newspaper editor I misidentified a source. He was a 300-pound German-American plumber, even more intimidating than Bremner, and when he got done with me, he had cleared up any misunderstanding I might have had about the importance of checking it out.

In my years as a print copy editor in St. Louis and Minneapolis, I was made acutely aware of just how close we all are to making fools of ourselves in public every day. I learned just what a glass house we live in.

It is not wise to throw stones at the people outside.

Steve Yelvington.

Oog voor detail. Dan Siroker die tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen Campaign Dir. of Analytics was, legt in een presentatie How we used data to the win the presidential election uit hoe maniakaal ze de website van Barack Obama hebben uitgebeend.

Ze hebben verschillende combinaties van registratiepagina’s en buttons — eerste stap in het donatieproces — getest om de meest effectieve combinatie te vinden.

Een slide uit de presentatie van Dan Siroker.

Bij de presidentsverkiezingen van 2008 zamelde de Democratische presidentskandidaat Barack Obama in totaal ongeveer 656 miljoen dollar ingezameld, waarvan liefst 500 miljoen online. Zijn Republikeinse concurrent John McCain slechts 201 miljoen.

Het is een gelijkaardig verhaal als dat van The 300 million dollar button.

Ik denk niet dat er uberhaupt budget voor is bij Vlaamse mediasites, maar zou het geen betere investering zijn om eens géén win elke dag-wedstrijd te organiseren? En het budget te spenderen aan dergelijke a/b-tests die de effectiviteit van registratie-formulieren, paywall-toegangen, etc…

Veel mediabedrijven kloppen zich op de borst dat 2010 het jaar wordt waar eindelijk ook online zal worden betaald voor content. Maar een marketingcampagne, aanbieden van kwaliteit en terugschroeven van de gratis informatie zal niet genoeg zijn om het succesvol te maken.

De site moet ook effectief zijn. En daar knelt het schoentje voor veel mediasites, vrees ik.

Bij The New Yorker worden de stukken gelezen door (minstens) een 7-tal paar ogen.

Basically, on the day a piece closes, you read it, and give the editor your query proof, which will also contain the queries of a second proofreader, and after the editor has entered all the acceptable changes and sent the new version to the Makeup Department, you read that new version. There will sometimes be a “closing meeting,” when the editor, the writer, the fact checker, and the O.K.’er sit down together over the page proof and discuss final changes. The O.K.’er then copies these changes onto a pristine proof called the Reader’s to keep the paper trail and enters them into the electronic file, and sends the revised piece back to Makeup. The next version is read against the Reader’s proof by another layer of proofreaders, the night foundry readers. The system is full of redundancy and safety nets.

Mary Norris

Op het einde van het interview verklapt ze ook enkele spellingsflaters van journalisten bij The New Yorker.