≈ Terzijdes

≈ Gepersonaliseerd nieuws

Op de Q&A-site Quora is er een zeer interessante discussie aan de gang waarom sites die gepersonaliseerd nieuws aanbieden niet doorbreken.

Er is onder meer een zeer interessante bijdrage van een product manager van Yahoo:

Yahoo ended up going down that route, and the reason why Frontpage and News verticals are still exceptional successes today is largely due to an algorithmic personalization platform that few are aware of. Some articles have been written about it (called COKE, the Content Optimization Knowledge Engine). Essentially it ranks news & content in the following order:

Most popular (w/ consideration of time-of-day, CTR acceleration, already-viewed stories, etc)

“Light-personalization” (by age, gender, high-level interest)
Deep interest personalization (w/ related content, stories read by similar users, etc

A startup in this space needs an incredibly high critical mass of users, but also powerful (and subtle) personalization to succeed. None have it yet.

AJ Arora

November 20th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Twitter en old school blogging

In een goed stuk van The New York Times over @ev van Twitter, de volgende passage tegengekomen:

Mr. Williams left O’Reilly after seven months — “I was bad at working for people,” he says. And in January 1999, at the height of the dot-com bubble, he started his second company, Pyra Labs, with his former girlfriend, Meg Hourihan. Paul Bausch, a friend from high school, soon joined.

The New York Times.

Meg Hourihan* is nu getrouwd met Jason Kottke. Nog zo’n invloedrijke old school blogger.

Er is een tijd geweest in de VS dat de, eh, blogging scene slechts een kleine stad was, waar iedereen elkaar bij naam kende.

Ik vind het fascinerend hoe dat samenspel van strong & weak ties zo’n bloeiende ecosysteem aan interessante en invloedrijke blogs heeft doen ontstaan.

Ik heb overigens nog steeds een hekel aan het woord. Blog. Maar bloggen vind ik de max. Het heeft de manier waarop ik media consumeer voor altijd veranderd.

En ik kan het niet genoeg mensen aanraden. Al is het maar om dan jaren nadien je eerste blogposts te herlezen. Dat is het beste middel om met je beide voeten op de grond te blijven.

* Maar ze is precies niet tevreden over het artikel: “Does the NY Times no longer employ fact checkers? WTF?!?!?”

November 1st, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

≈ The New Twitter, nog beter voor breaking news

Let’s see what’s on the wires.

Why can’t you wait for newspapers like everybody else?

‘Cause I think it’s productive to know today’s news today.

And it makes me one day smarter than you, which I enjoy as well.

Charlie Wilson’s War

De nieuwe homepage van Twitter is precies nog beter geworden om ‘breaking news’ te volgen.

(…) he expects Twitter will be more like Google than Facebook — a destination for quick visits rather than extended time-wasting and engagement sessions. Twitter users come to the service when they have an extra moment waiting in line, and return throughout the day.

Elman (who previously worked at Facebook) said it’s philosophically important for Twitter that the people don’t necessarily know what they’re looking for when they access the service — they just want to be informed.

Liz Gannes, GigaOm

Vroeger konden enkel journalisten relatief efficiënt verschillende nieuwsbronnen volgen via de telex van Belga of van een ander persagentschap.

Zij waren eigenlijk effectief de enige die gemakkelijk een antwoord konden vinden op de vraag: “Wat gebeurt er nu in de wereld?”

We hebben al RSS-gehad, maar dat is eigenlijk nog een stuk te traag. En nu is er Twitter. Waar iedereen zijn eigen ‘telex’ kan samenstellen.

‘Breaking News’, in gelijk welke niche, is aan het democratiseren. En dat betekent dat het moeilijker en moeilijker zal worden daar geld voor te vragen. In de print en online.

September 15th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,

≈ Hoe Mark Zuckerberg de verkoop van Facebook kan tegenhouden

Binnenkort komt The Social Network uit, een film over de begindagen van Facebook.

Naar aanleiding daarvan zullen er de komende weken wellicht een pak artikelen over Facebook en over de stichter ervan, Mark Zuckerberg, worden geschreven.

The New Yorker heeft Mark Zuckerberg zelf te pakken gekregen. Vanity Fair heeft een portret van internetondernemer Sean Parker* die Mark Zuckerberg heeft geholpen om van Facebook een bedrijf te maken.

Dit zijn alvast 2 artikelen die ferm de moeite zijn. De ambitie van Mark Zuckerberg is bijna tastbaar in die artikelen. Hij wil het internet, en bij uitbreiding de wereld, veranderen. En hij is daarvoor niet te beroerd neen te zeggen** tegen een boot een olietanker met geld.

Terry Semel, the former C.E.O. of Yahoo!, who sought to buy Facebook for a billion dollars in 2006, told me, “I’d never met anyone—forget his age, twenty-two then or twenty-six now—I’d never met anyone who would walk away from a billion dollars. But he said, ‘It’s not about the price. This is my baby, and I want to keep running it, I want to keep growing it.’ I couldn’t believe it.”

The New Yorker.

Nu, zo grenzeloze ambitie is van alle tijden. Maar wat het hier zo speciaal maakt is dat Mark Zuckerberg Facebook kan blijven controleren.

Internetondernemers starten met een idee. En dan hebben ze geld nodig om dat uit te voeren. En daarvoor verkopen ze vaak een aandeel aan venture capitalists die al dan niet op korte termijn een zo groot mogelijke return willen hebben. Wat de facto betekent dat een stichter soms wordt gedwongen om zijn kindje te verkopen aan een andere speler; wat er is gebeurd bij Zappos.

Parker was able to negotiate for Zuckerberg something almost unheard of in a venture-funded start-up: absolute control for the entrepreneur. Because of that, Zuckerberg, to this day, allocates three of Facebook’s five board seats (including his own). Without that control, Facebook would almost certainly have been sold to either Yahoo or Microsoft, whose C.E.O., Steve Ballmer, offered $15 billion for it in the fall of 2007—only to be met with a blank stare from the then 23-year-old Zuckerberg.

Vanity Fair.

* Sean Parker is trouwens de moeite. Stond als internetondernemer aan de wieg van Napster en is precies de guru van de internetguru’s.

** Merci @Jomz.

September 14th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , , ,

≈ Kindle, na een week

Mijn Kindle DX

Sinds vorige week maandag heb ik een Kindle DX Graphite met 3G-functionaliteit.

Ik was al fan van de iPhone/iPod-app, maar de Kindle DX is nog straffer.

De eerste ervaring was wel grappig. Ik zat uit pure gewoonte op het scherm te ‘tappen’.

Er zijn nog wat andere zaken die af en toe een beetje tegennatuurlijk aanvoelen. Maar al bij al ben je zeer snel weg met de interface.

Het is verschrikkelijk comfortabel om te lezen. Het scherm ververst zeer snel en de batterijduur is redelijk indrukwekkend. Ik zit nog steeds in de eerste herlaadbeurt.

Het is een absolute aanrader voor mensen die véél boeken lezen en niet echt getrouwd zijn met het fysieke item boek.

Zo heb ik bijvoorbeel de klepper Postwar van Tony Judt staan, maar ik durf die niet mee te nemen in mijn rugzak omdat die anders binnen een week compleet is gehavend. Ik heb hem nu ook voor de Kindle gekocht.

Ik ben iemand die regelmatig pasages noteert en met de Kindle is dat een ongelofelijk gemak. Even een passage highlighten en voordat je het weet zit in het de ‘cloud’ en kan je er overal aan.

Het kopen van boeken gaat ook zeer vlot, al duurt het over 3G wel af en toe langer dan de spreekwoordelijke minuut. Volgens mij gaan er al gauw vlammen uit mijn Visa-kaart komen, dit terzijde.

Een negatief punt is natuurlijk wel de rechten van de boeken. Ze zijn niet uitleenbaar, en ook niet alle boeken zijn in alle regio’s beschikbaar. Zo zitten Microserfs van Douglas Coupland en Infinite Jest van David Foster Wallace nog niet in de catalogus.

Of ik nog papieren boeken ga kopen? Ja, zeker van die salontafelboeken als Designing Obama of paperbacks die echt goedkoper zijn.

Maar het gros van mijn boeken zal ik lezen op mijn Kindle.

September 6th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,

≈ Waarom ik zondag voor Nederland supporter

Het was via Kottke.org dat ik nog eens op die fantastische goal van Dennis Bergkamp op het WK van ’98 tegen Argentinië ben gestoten. Sindsdien ben ik fan van Oranje.

Ik ken niet echt iets van voetbal, ik weet dat mijn jeugdtrainer nog steeds moet lachen als hij aan mijn kortstondige voetbalcarrière denkt. Maar toen ik nog bij mijn ouders woonde keek ik trouw naar de Champions League om mannen zoals Dennis Bergkamp, Raul en Mendieta aan het werk te kunnen zien.

In mijn ideale wereld, laat Van Marwijk zondag Dennis Bergkamp opnieuw opdraven en scoort die in de 89′ste minuut opnieuw zo’n goal.

July 8th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Ja, deze site is nog actief

Maar het is druk.

Even tussendoor, naar de infografiek van David McCandless over het aantal vermeldingen van de iPad op Britse nieuwssites. Ik heb snel eens in Mediargus gekeken naar de frequentie van het woord in Vlaamse kranten en magazines.

De getallen tussen haakjes in de legende is hoeveel keer het woord iPad in de titel voorkomt.

En dit is hoe serieuze journalistiek eruit ziet op het internet, anno 2010; The Las Vegas Sun met een reeks over gezondheidszorg in de stad.

June 28th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

≈ Parijs

Afgelopen donderdag en vrijdag even in Parijs geweest voor een mini-citytrip. 10 jaar geleden was ik er met de klas er naar toe geweest, dus ik kon wat gerichter rondlopen. (Meer foto’s.)

Een greep uit de zaken die ik heb bezocht.

Donderdag

Mona Lisa

Louvre. Meer onder de indruk van het volk rond de Mona Lisa dan van het schilderij zelf. De zalen met de oosterse en Griekse antiquiteiten zijn ook ferm de moeite. Daar staat een kapiteel — het bovenste van een zuil — massief steen uit het oude Perzië dat groter was dan een auto.

Centre Pompidou. Jammer dat de zaal met expressionisten gesloten was. Daar kon ik me nog _iets_ van herinneren van de lessen kunstgeschiedenis aan de universiteit. Note to self: De volgende keer niet tegen een hoopje vuilnis sjotten, ook niet per ongeluk. Er kunnen daar daklozen onder liggen. Ook aan Centre Pompidou.

Pont Neuf – Ile de la Cité – Ile Saint-Louis. Een stad krijgt toch altijd meer karakter als er een rivier door loopt.

Notre Dame. De vorige keer al binnen geweest, toen ‘s avonds. Nu eens er rond gelopen en de buitenkant kunnen bewonderen.

Quatier Latin. Vorige keer al genoeg doorkruist. Nu nog eens aangedaan voor de legendarische boekenwinkel Shakespeare and company. _Nogal_ foxy personeel, overigens. En dan druk ik me nog voorzichtig uit.

Institut du monde arabe. In de ramen van het gebouw zijn diafragma’s verwerkt die elk afzonderlijk kunnen worden bediend. Het uitzicht op het terras (gratis) is de moeite.

Place de la Victoire – Opera – Boulevard Haussman. Dan van Quartier Latin gewandeld naar mijn hotel aan Gare Saint Lazare. Onder meer aan de Boulevard Haussman gepasseerd, qua winkeldrukte te vergelijken met Fifth Avenue in New York.

Vrijdag

Musée d’Orsay. Een van mijn favoriete musea en eindelijk kunnen bezoeken zoals het hoort; op een rustig tempo en met een audio guide.

Eiffeltoren. Een uur in de rij aangeschoven en wegens de drukte me beperkt tot de 2de verdieping en geen ticket gekocht voor de top. Ondanks de wachttijd erg de moeite.

Arc de Triomphe. Van de Eiffeltoren gewandeld naar de Arc de Triomphe.

Sacre Coeur. Dat park aan de voet van de Sacre Coeur en de ambiance van Montmartre was een geslaagde afsluiter van de trip.

Maar de mooiste herinneringen zal ik hebben aan…

De Seine

Of liever de oevers van de Seine en daar tussen beroepsalcoholiekers, andere toeristen en verliefde koppeltjes even kunnen uitblazen.

In Gent als ik van het centrum naar het appartement terug wandel, sla ik de laatste tijd altijd af aan Sint-Kwintensberg om via de Coupure terug naar huis te gaan.

Als mijn boot met geld ooit aankomt, koop ik ergens een huis aan het water. Zodat ik er mijn boot aan kan meren.

June 3rd, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,

≈ Gelezen: Cloud Atlas

Uit een van de laatste paragrafen van Cloud Atlas van David Mitchell.

A life spent shaping a world I want Jackson to inherit, not one I fear Jackson shall inherit, this strikes me as a life worth the living.

Memorabel boek.

June 2nd, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Empathie

Vooraf: Deze post staat hier al van 30 maart in mijn drafts. Ik heb er al links in en uit gekopieerd. Het is iets waar ik al lang op zit te sjieken.

Ik heb echt het gevoel dat veel jongeren (uit de middenklasse van mijn generatie) niet meer beseffen hoe verwend ze zijn.

Dat ze eerder een studentenjob hebben moesten nemen om hun gsm-factuur te betalen, om op reis te kunnen gaan, etc… De big ticket items; huisvesting, studies, gezondheidszorg, transport, etc… worden toch grotendeels betaald door iemand anders.

Al die investeringen door familie, overheid, maatschappij wordt over het hoofd gezien; “Neen, ik heb dat bereikt.”

Dat besef wordt pas gerelativeerd als die generatie een huis of appartement wil kopen of hun eerste kindje krijgt. Dan schakelt de steun van de ouders en de overheid een versnelling hoger. Dan wordt het opeens weer duidelijk. Al die duwtjes in de rug; je hebt die nodig.

Maar tot je in die fase van je leven zit, is het volgende al een 10-tal jaar waar vrees ik.

“Many people see the current group of college students — sometimes called ‘Generation Me’ — as one of the most self-centered, narcissistic, competitive, confident and individualistic in recent history,” said Konrath, who is also affiliated with the University of Rochester Department of Psychiatry.

Science Daily.

Science Daily haalt een studie aan die zegt dat de huidige generatie universiteitsstudenten in de VS 40 procent minder empathisch is dan voorgaande.

Ongeacht of dat getal nu klopt of niet, ongeacht of die bemerkingen ook voor andere landen gelden: Samen met grit, is empathie een karaktertrek geworden die je echt nodig hebt op de werkvloer.

Er zijn generaties werknemers geweest die zich konden wegsteken in hun bureaus. In tijden van landschapsbureaus en van jobadvertenties waar het woord teamplayer in al zijn varianten alomtegenwoordig lijkt te zijn, is empathie een noodzakelijke voorwaarde om aan een job te raken.

Studie zoals bovenstaande zijn verontrustend. De jobs voor hoogopgeleiden worden alsmaar collaboratiever. Het gebrek om u in andermands situatie te verplaatsen, is een echte handicap.

Tenzij je extreem veel talent hebt natuurlijk. Dan mag je dit doen:

Schermafbeelding 2010-06-01 om 14.00.05

Bazinga!

June 1st, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes

Filmpjes

Recente items


Foto's

www.flickr.com

Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent. Daarna volgde ik de Masterclass Journalistiek aan de Erasmushogeschool Brussel waar ik stage liep bij Knack en bij De Tijd. Nu werk ik als internetredacteur.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com

Vroeger was ik beter