Nijst.org

Afgelopen donderdag en vrijdag even in Parijs geweest voor een mini-citytrip. 10 jaar geleden was ik er met de klas er naar toe geweest, dus ik kon wat gerichter rondlopen. (Meer foto’s.)

Een greep uit de zaken die ik heb bezocht.

Donderdag

Louvre. Meer onder de indruk van het volk rond de Mona Lisa dan van het schilderij zelf. De zalen met de oosterse en Griekse antiquiteiten zijn ook ferm de moeite. Daar staat een kapiteel — het bovenste van een zuil — massief steen uit het oude Perzië dat groter was dan een auto.

Centre Pompidou. Jammer dat de zaal met expressionisten gesloten was. Daar kon ik me nog _iets_ van herinneren van de lessen kunstgeschiedenis aan de universiteit. Note to self: De volgende keer niet tegen een hoopje vuilnis sjotten, ook niet per ongeluk. Er kunnen daar daklozen onder liggen. Ook aan Centre Pompidou.

Pont Neuf – Ile de la Cité – Ile Saint-Louis. Een stad krijgt toch altijd meer karakter als er een rivier door loopt.

Notre Dame. De vorige keer al binnen geweest, toen ’s avonds. Nu eens er rond gelopen en de buitenkant kunnen bewonderen.

Quatier Latin. Vorige keer al genoeg doorkruist. Nu nog eens aangedaan voor de legendarische boekenwinkel Shakespeare and company. _Nogal_ foxy personeel, overigens. En dan druk ik me nog voorzichtig uit.

Institut du monde arabe. In de ramen van het gebouw zijn diafragma’s verwerkt die elk afzonderlijk kunnen worden bediend. Het uitzicht op het terras (gratis) is de moeite.

Place de la Victoire – Opera – Boulevard Haussman. Dan van Quartier Latin gewandeld naar mijn hotel aan Gare Saint Lazare. Onder meer aan de Boulevard Haussman gepasseerd, qua winkeldrukte te vergelijken met Fifth Avenue in New York.

Vrijdag

Musée d’Orsay. Een van mijn favoriete musea en eindelijk kunnen bezoeken zoals het hoort; op een rustig tempo en met een audio guide.

Eiffeltoren. Een uur in de rij aangeschoven en wegens de drukte me beperkt tot de 2de verdieping en geen ticket gekocht voor de top. Ondanks de wachttijd erg de moeite.

Arc de Triomphe. Van de Eiffeltoren gewandeld naar de Arc de Triomphe.

Sacre Coeur. Dat park aan de voet van de Sacre Coeur en de ambiance van Montmartre was een geslaagde afsluiter van de trip.

Maar de mooiste herinneringen zal ik hebben aan…

De Seine

Of liever de oevers van de Seine en daar tussen beroepsalcoholiekers, andere toeristen en verliefde koppeltjes even kunnen uitblazen.

In Gent als ik van het centrum naar het appartement terug wandel, sla ik de laatste tijd altijd af aan Sint-Kwintensberg om via de Coupure terug naar huis te gaan.

Als mijn boot met geld ooit aankomt, koop ik ergens een huis aan het water. Zodat ik er mijn boot aan kan meren.

Weet je nog, de jaren ‘90? Toen cd’s nog 900 frank kostten, Humo en Stubru u vertelden wat cool was en het leven als tiener niet gemakkelijker kon zijn door sociale druk: je luisterde of naar hiphop, of naar rock, of naar house, etc…

Toen je wel 2 keer nadacht bij het kopen van die cd van Sting omdat die wel erg ging opvallen tussen uw cd’s van The Beastie Boys? Neen, je moest dat stiekem doen.

En nu kom je zoiets geregeld tegen:

Sting, Lady Gaga, Elton John, Shirley Bassey, Debbie Harry en Bruce Springsteen die Don’t stop believin van Journey coveren.

Ik heb geen doctoraat in, eh, de appetijt van het publiek naar muzikale samenwerkingen over de genres heen, maar soms denk ik dat het internet — met zijn mashup-cultuur en waar iedere genre slechts een muisklik is verwijderd — dat hokjesdenken compleet kapot heeft gemaakt.

Het moet nu tegelijkertijd angstaanjagend en geweldig zijn, om een eigen smaak te ontwikkelen als tiener. Er zijn te veel dingen om cool te vinden.

Het internet heeft dat allemaal kapot gemaakt, en dat is geweldig.

Vanavond ga ik quizzen met ex-klasgenoten uit het middelbaar, een traditie die al bijna tien jaar standhoudt. En ik weet nu al dat het frustrerend gaat zijn, ongeacht hoe goed of slecht we scoren. Omdat ik niet op antwoorden zal komen. Antwoorden waarvan ik weet dat ik ze weet.

Het houdt me wakker ’s nachts. Ik kan niet in slaap vallen vooraleer ik nog eens door Netnewswire en Tweetie heb gebladerd of mijn boekenachterstand een hoofdstuk of 3 probeer in te korten. Er zijn veel mensen zoals mij:

3. Real geeks can’t stop doing and thinking what they’re doing and thinking. Remuneration for it does not really enter the equation and holidays do not switch it off.

Belle De Jour.

Rusten dat zit dus niet in mijn karakter. En daar schuilt een gevaar in.

Enkele jaren geleden heb ik heb al eens perioden gehad in mijn leven waar ik door allerhande redenen echt niet kon slapen, weken aan een stuk. Die mentale en fysieke uitputting wil ik nooit meer meemaken.

Afgelopen zomer voelde ik het weer aankomen, dat ik bijna op mijn tandvlees zat om de simpele reden dat ik mezelf te weinig rust gunde.

Toen heb ik vanalles geprobeerd. Veel vroeger in bed kruipen, alle boeken en elektronica uit mijn slaapkamer bannen, in de vooravond sporten zodat ik zeker moe was, enkel nog lichte maaltijden eten en geen volledige zakken chips meer binnenspelen (stresseter). Ik heb de grens getrokken aan stille nacht thee. (Toch bedankt, mama.)

Maar dat hielp allemaal niet. De kwaliteit en de duur van mijn slaap verbeterde niet, ik liep er ambetant van dat ik zo weinig kon lezen en ik voelde me nog altijd moe.

En dan ontdekte ik your.flowingdata na het lezen van enkele artikelen uit Wired over personal metrics. Hoe gaat dat in zijn werk?

Je volgt @yfd op twitter, je logt in op your.flowingdata.com en dan stuur je direct messages op deze manier:

d yfd slept 6 hours at 6:20

Your.flowingdata haalt dat op uit Twitter. Standaard zijn de dashboards met je data privé. Eventueel kan je aparte pagina’s aanmaken die open staan voor iedereen.

De reden dat ik het nu post, is omdat een van die Wired-journalisten nu ook in The New York Times Magazine heeft geschreven over personal metrics.

We make decisions with partial information. We are forced to steer by guesswork. We go with our gut. That is, some of us do. Others use data.

En door dat te lezen heb ik me gerealiseerd, hoe goed het werkt. Hoe het tracken van enkele variabelen dankzij de Twitter-integratie mij slechts enkele minuten per dag kost en al zeer snel rendeert.

En het tracken op zich, is precies al genoeg. Omdat ik mij er van bewust van ben hoeveel ik nu echt slaap. Ik durf nog wel eens te weinig slapen.* Maar omdat ik het constant monitor, ga ik er veel gedisclipineerder mee om en compenseer ik veel sneller mijn gebrek aan slaap.

Als je ergens een of ander doel hebt, eender wat: Track het via your.flowingdata met Twitter. Het werkt.

* Minder dan 5 uur.

Zoals ik al heb gezegd; mijn huisgenoten, eh, verhuizen van de zomer. Gelukkig blijven ze een beetje in de buurt wonen, zodat we elkaar nog geregeld gaan zien.

Dus even mijn post recapituleren van vorig jaar:

Ik woon in een appartement in de buurt van Gent Sint Pieters, in de Koning Albertlaan. Het is ongeveer 5 minuutjes wandelen naar het station. Op Flickr vind je enkele oudere foto’s.

Ik ben op zoek naar minstens 1, hoogstens 2 nieuwe mensen. Bij voorkeur mensen met een vaste job van rond de 25.

De huishuur en alle kosten komen op ongeveer 800 euro per maand. Voor 2 personen is het dus ongeveer 400 euro in de maand. Het is een contract voor 1 jaar en loopt vanaf augustus.

De maandhuur en kostenforfait per persoon komen op 265 euro. Als ik de andere kosten er bij reken, heb ik in 2008 en 2009 ongeveer 280 euro per maand betaald. Er is (draadloos) internet van dxadsl (75 gigabyte per maand).

Het is een (dak)appartement (overal vast tapijt) met 2 — vrij ruime* — slaapkamers, 1 kleine slaapkamer, ruime living, apart toilet en badkamer met ligbad/douche, een keuken met elektrisch kookvuur en een berging/bureau’tje.

Mensen die interesse hebben, mogen altijd mailen naar stijnf apenstaart gmail punt com.

*Definitie van ruim: Er is plaats voor een 2-persoonsbed, een gewone klerenkast en een bureau. Maar dan gaat je kamer toch al rap vol komen te staan.

Ik moet ergens 8 of 9 jaar geweest zijn toen ik dit boekje mocht meenemen tijdens het opruimen van de bibliotheek in mijn lagere school. Mijn eerste stappen in onze vaderlandse geschiedenis, gedrukt in 1973. Enkele weken geleden vond ik het zelf terug.

(Foto’s zijn genomen met de iSight-camera van mijn iMac, vandaar de mindere kwaliteit.)

Ik heb dat boekje tientallen keren uitgelezen. Misschien is dat wel de reden geweest waarom ik geschiedenis ben gaan studeren en niet klassieke filologie, economie, rechten, etc…

Trouwens, de reden waarom we Congo zijn gaan koloniseren, is de volgende:

Hij [Koning Leopold II] stuurde er dappere mannen naartoe, want in het pas ontdekte land was nog heel veel werk. Het was een arm, wild land. Grote groepen Arabieren kwamen ’s nachts de negerdorpen omsingelen. Veel oude negers, de vrouwen en de kinderen werden vermoord. De jonge, sterke negers werden aan ketens vastgebonden en meegesleurd. Ze werden als slaven verkocht. De Arabische slavenhandelaars werden door de soldaten van Leopold II verdreven.

Dieu le veut.

Druk.

Met als collateral damage een privé leesachterstand die problematisch begint te worden.

Mutatie

mu·ta·tie de; v -s 1 verandering, wijziging 2 wisseling van personeel, leerlingen enz. 3 (biol) sprongsgewijze verandering vd soorten

Vandaag, maandag, ben ik aan mijn laatste volledige week begonnen bij Krant van West-Vlaanderen.* Ik ‘muteer’ namelijk naar de newsroom ofwel de overkoepelende webredactie van de magazines van Roularta.

Het was een aanbod dat ik niet kon weigeren. Wie deze website een beetje volgt of mij kent, die weet dat ik zot ben van infografieken, kaarten, web-apps, etc. Als ik *iets* van carrièreplanning heb, dan is het dat ik probeer een goede hacker-journalist te worden. Met nadruk op proberen. Een echte programmeur zal ik nooit worden.

Die newsroom is daarvoor een geschiktere omgeving om meer aan Computer Assisted Reporting te doen. En als je zo’n kans krijgt waarvan je weet dat die zich niet ieder jaar zal stellen, dan sla je die niet af. Ik popel om er aan te beginnen.

Toch heb ik getwijfeld, door mijn collega’s. Ik ben in Roeselare in een machtige omgeving terecht gekomen. Slechts 2 jaar zal ik bij KW hebben gewerkt, maar ik heb toch het gevoel dat ik er enkele vrienden aan overhoud die véél langer zullen meegaan.

Vanaf week 1 heb ik me er thuis gevoeld. En het piekt, nu ik ga ‘muteren’, om afscheid te nemen van al die goede collega’s. Collega’s die dezelfde passies delen; hun streek & journalistiek.

We hebben niet de budgetten van een dagkrant, en daardoor hebben we niet altijd de beste foto’s of afgevijlde teksten. Maar als je de krant leest dan zie je dat ze met liefde is gemaakt.

Het is in de eerste plaats een krant die over de lezers zelf gaat, over interessante dorpsfiguren, wie er is geboren, getrouwd en gestorven in zijn gemeente, over hoe de lokale voetbalploeg zijn kansen inschat, kortom over mensen van bij ons.

Ik denk dat in Vlaanderen enkel de Gazet van Antwerpen, of het Belang van Limburg zich op dezelfde manier hebben kunnen vervlechten in het sociale weefsel van hun streek.

De website waar ik een jaar voor zal hebben gewerkt, staat zeker nog niet zo ver. Maar op het vlak van lokale breaking news-berichtgeving staan we toch een stuk verder dan onze concurrenten op het net. En dit zal alleen maar verbeteren en verder worden uitgebouwd. Stiekem ben ik toch een beetje trots dat ik mee heb mogen trekken aan die kar.

2 jaar lang zal ik samengewerkt hebben met moderne journalisten. Met journalisten die een volledige editie plannen, de lay-out van hun krant uittekenen, stukken schrijven, zelf de boer op gaan, medewerkers coachen en ondertussen ook nog eens aan de website denken. En vooral, vooral met journalisten die midden in hun publiek staan.

Ik weet dat veel mensen neerkijken op West-Vlaanderen, op regio-journalistiek. Ik was, ik ben en ik zal nooit een van die mensen zijn.

Mijn respect voe min collega’s i gruot.

* Een West-Vlaamse krant die wekelijks verschijnt in 11 lokale edities, 400.000 lezers volgens de CIM.

Foto door Pitslamp.

Barcamp Ghent #3 was machtig. En te zien aan het verhoogde aantal followers van mijn Twitter-account, heb ik een pak nieuwe fijne mensen ontmoet.

Direct beginnen de huisgenoten en ik aan een Lord of the Rings-Marathon. De extended versions natuurlijk.

Waarschijnlijk ga ik binnen 12 uur geen hobbits of elfen meer kunnen zien.

Update: Het zit erop.

Mijn grootvader Pepé Oostkerke — André F. voor de kennissen — is vandaag overleden. Bijna 86 jaar oud. Hij wist al langer dat er iets mis met hem was, maar een maand geleden viel het verdict plots: Hij was ongeneeslijk ziek.

Anderhalve maand geleden, liep hij nog rond op de boerderij van mijn oom — zijn vroegere boerderij — naar de maïs of naar de beesten te kijken. Na de diagnose ging hij echter zienderogen achteruit. Toen de ambulance hem enkele weken geleden van het ziekenhuis naar huis bracht — hij wilde thuis sterven– , hebben ze een omweg gemaakt naar de boerderij. Daar hebben ze de deuren even opengezet, zodat hij nog een laatste keer het land kon overschouwen.

Pepé Oostkerke hield van zijn streek en van de boerenstiel, maar hij hield nog meer van zijn gezin en zijn familie. Heel de familie, inclusief de 17 kleinkinderen, moest aanwezig zijn op de ziekenzalving. Alsof hij tijdens zijn laatste dagen ons nog goed wilde inprenten wat voor hem het belangrijkste was.

Ik was niet altijd het braafste of het beste kleinkind, maar ik was zijn eerste klein- en petekind. En ik, Stijn André F., ga hem missen. Erg.