Nijst.org

Druk.

Met als collateral damage een privé leesachterstand die problematisch begint te worden.

Mutatie

mu·ta·tie de; v -s 1 verandering, wijziging 2 wisseling van personeel, leerlingen enz. 3 (biol) sprongsgewijze verandering vd soorten

Vandaag, maandag, ben ik aan mijn laatste volledige week begonnen bij Krant van West-Vlaanderen.* Ik ‘muteer’ namelijk naar de newsroom ofwel de overkoepelende webredactie van de magazines van Roularta.

Het was een aanbod dat ik niet kon weigeren. Wie deze website een beetje volgt of mij kent, die weet dat ik zot ben van infografieken, kaarten, web-apps, etc. Als ik *iets* van carrièreplanning heb, dan is het dat ik probeer een goede hacker-journalist te worden. Met nadruk op proberen. Een echte programmeur zal ik nooit worden.

Die newsroom is daarvoor een geschiktere omgeving om meer aan Computer Assisted Reporting te doen. En als je zo’n kans krijgt waarvan je weet dat die zich niet ieder jaar zal stellen, dan sla je die niet af. Ik popel om er aan te beginnen.

Toch heb ik getwijfeld, door mijn collega’s. Ik ben in Roeselare in een machtige omgeving terecht gekomen. Slechts 2 jaar zal ik bij KW hebben gewerkt, maar ik heb toch het gevoel dat ik er enkele vrienden aan overhoud die véél langer zullen meegaan.

Vanaf week 1 heb ik me er thuis gevoeld. En het piekt, nu ik ga ‘muteren’, om afscheid te nemen van al die goede collega’s. Collega’s die dezelfde passies delen; hun streek & journalistiek.

We hebben niet de budgetten van een dagkrant, en daardoor hebben we niet altijd de beste foto’s of afgevijlde teksten. Maar als je de krant leest dan zie je dat ze met liefde is gemaakt.

Het is in de eerste plaats een krant die over de lezers zelf gaat, over interessante dorpsfiguren, wie er is geboren, getrouwd en gestorven in zijn gemeente, over hoe de lokale voetbalploeg zijn kansen inschat, kortom over mensen van bij ons.

Ik denk dat in Vlaanderen enkel de Gazet van Antwerpen, of het Belang van Limburg zich op dezelfde manier hebben kunnen vervlechten in het sociale weefsel van hun streek.

De website waar ik een jaar voor zal hebben gewerkt, staat zeker nog niet zo ver. Maar op het vlak van lokale breaking news-berichtgeving staan we toch een stuk verder dan onze concurrenten op het net. En dit zal alleen maar verbeteren en verder worden uitgebouwd. Stiekem ben ik toch een beetje trots dat ik mee heb mogen trekken aan die kar.

2 jaar lang zal ik samengewerkt hebben met moderne journalisten. Met journalisten die een volledige editie plannen, de lay-out van hun krant uittekenen, stukken schrijven, zelf de boer op gaan, medewerkers coachen en ondertussen ook nog eens aan de website denken. En vooral, vooral met journalisten die midden in hun publiek staan.

Ik weet dat veel mensen neerkijken op West-Vlaanderen, op regio-journalistiek. Ik was, ik ben en ik zal nooit een van die mensen zijn.

Mijn respect voe min collega’s i gruot.

* Een West-Vlaamse krant die wekelijks verschijnt in 11 lokale edities, 400.000 lezers volgens de CIM.

Foto door Pitslamp.

Barcamp Ghent #3 was machtig. En te zien aan het verhoogde aantal followers van mijn Twitter-account, heb ik een pak nieuwe fijne mensen ontmoet.

Direct beginnen de huisgenoten en ik aan een Lord of the Rings-Marathon. De extended versions natuurlijk.

Waarschijnlijk ga ik binnen 12 uur geen hobbits of elfen meer kunnen zien.

Update: Het zit erop.

Mijn grootvader Pepé Oostkerke — André F. voor de kennissen — is vandaag overleden. Bijna 86 jaar oud. Hij wist al langer dat er iets mis met hem was, maar een maand geleden viel het verdict plots: Hij was ongeneeslijk ziek.

Anderhalve maand geleden, liep hij nog rond op de boerderij van mijn oom — zijn vroegere boerderij — naar de maïs of naar de beesten te kijken. Na de diagnose ging hij echter zienderogen achteruit. Toen de ambulance hem enkele weken geleden van het ziekenhuis naar huis bracht — hij wilde thuis sterven– , hebben ze een omweg gemaakt naar de boerderij. Daar hebben ze de deuren even opengezet, zodat hij nog een laatste keer het land kon overschouwen.

Pepé Oostkerke hield van zijn streek en van de boerenstiel, maar hij hield nog meer van zijn gezin en zijn familie. Heel de familie, inclusief de 17 kleinkinderen, moest aanwezig zijn op de ziekenzalving. Alsof hij tijdens zijn laatste dagen ons nog goed wilde inprenten wat voor hem het belangrijkste was.

Ik was niet altijd het braafste of het beste kleinkind, maar ik was zijn eerste klein- en petekind. En ik, Stijn André F., ga hem missen. Erg.

Christophe met op de achtergrond een poserend koppel in Philadelphia.

Voor de geïnteresseerden; ik heb nog wat reisfoto’s toegevoegd op Flickr. Later — wanneer ik nog wat foto’s van Jürgen heb gekregen — volgt er een reisverslag.

2009 heeft nog een 3-tal maanden, maar de volgende boeken gaan toch hun best mogen doen omBorn to run van Christopher McDougall te kloppen. In Born to run gaat Christopher McDougall op zoek naar een Mexicaanse indianenstam, de Tarahumara, waar het leven wordt beheerst door lopen.

Niet zomaar lopen, maar ultralopen. Door canyons.

Ken je die mop van Urbanus waarbij Nonkel Kolonel via Parijs omreed om zijn raketten te transporteren in België? Het waren namelijk langeafstandsraketten. *Rimshot* Wel, het zijn ook zo’n afstanden.

McDougall behandelt 3 thema’s: 1. De geschiedenis en de cultuur van de Tarahumara, 2. Waarom indianen met primitieve sandalen minder loopblessures hebben dan mensen met sportschoenen en 3. Een crazy langeafstandswedstrijd in de canyons waar het kruim van westerse ultralopers het opneemt tegen de Tarahumara.

Het boek werkte zo aanstekelijk dat ik mij nieuwe loopschoenen kocht, en na de eerste kilometer direct weer werd herinnerd aan mijn zwakke knie. Ik ben wederom aan het rusten. En nijdig dat ik daarvan loop.

Dit is wat er is gebeurd toen ik de sluitertijd van mijn camera op een tiental seconden heb gezet in de hal van Grand Central in New York. Een 50-tal seconden er voor had ik deze, crappy, foto gemaakt. De mensen staan precies niet echt stil.

Een eerste selectie vind je op Flickr.

De jetlag is bijna verteerd, iPhoto heeft zijn eerste lading foto’s verwerkt en de mailboxen zitten overvol; tijd om weer aan het werk te gaan. Het was een fantastische reis en, man, wat heb ik zin in een cheeseburger met barbecue-saus.

Als alles goed gaat, staan Christophe, ik en Jürgen binnen exact 24 uur aan te schuiven voor tickets voor een oefenmatch van The New York Jets. Daarmee begint onze Amerika-reis: New York, Boston, Washington, Philadelphia, New York. Ik kan al niet wachten.

Waarschijnlijk enkele updates op deze site en op Flickr tijdens de reis. De, eh, cool kids kunnen mij volgen op Twitter.