Nijst.org

Ik moet ergens 8 of 9 jaar geweest zijn toen ik dit boekje mocht meenemen tijdens het opruimen van de bibliotheek in mijn lagere school. Mijn eerste stappen in onze vaderlandse geschiedenis, gedrukt in 1973. Enkele weken geleden vond ik het zelf terug.

(Foto’s zijn genomen met de iSight-camera van mijn iMac, vandaar de mindere kwaliteit.)

Ik heb dat boekje tientallen keren uitgelezen. Misschien is dat wel de reden geweest waarom ik geschiedenis ben gaan studeren en niet klassieke filologie, economie, rechten, etc…

Trouwens, de reden waarom we Congo zijn gaan koloniseren, is de volgende:

Hij [Koning Leopold II] stuurde er dappere mannen naartoe, want in het pas ontdekte land was nog heel veel werk. Het was een arm, wild land. Grote groepen Arabieren kwamen ‘s nachts de negerdorpen omsingelen. Veel oude negers, de vrouwen en de kinderen werden vermoord. De jonge, sterke negers werden aan ketens vastgebonden en meegesleurd. Ze werden als slaven verkocht. De Arabische slavenhandelaars werden door de soldaten van Leopold II verdreven.

Dieu le veut.

The Hope Chest is een blog die oude artikelen uit Amerikaanse kranten oprakelt. De koppen zijn hilarisch.

Midget gets 10.000 for loss of his wife.

De krant waar ik deels voor werk heeft een rubriek waar we ook, eh, terugblikken naar gebeurtenissen uit het verleden. Daarom moet er regelmatig in de jaarboeken worden gekeken voor een interessant verhaal. Dat staat steeds garant voor hilarische vondsten. Zo kon je 10 jaar geleden nog regelmatig iets lezen in de onderschriften als “Jan Huppeldepup en zijn vrouwtje Ria.” Miauwkes.

Het is opvallend hoe snel een artikel — hoe serieus het destijds ook is geschreven — verweert tot iets wat de synopsis kan zijn van een mogelijke sketch voor In de gloria of voor Willy’s en Marjetten.

De menu van het laatste tien gangen diner op de Titanic.

… van de Belgische industrie komt niet zozeer door de hoge loonkosten — in vergelijking met groeilanden als China, Indië, etc. — maar doordat de industrie zich hier nog altijd blijft toeleggen op halfafgewerkte producten. Dat schrijft Stefaan Michielsen van de krant De Tijd:

Waar het schoentje in België knelt, is bekend. Belgische bedrijven voeren vooral uit naar onze buurlanden Duitsland, Frankrijk en Nederland, en naar andere West-Europese landen. Maar die kennen slechts een middelmatige economische groei. Slechts een beperkt deel van onze export gaat naar snelgroeiende economieën in Oost-Europa en in Azië. Een tweede handicap is de  specialisatie van de Belgische industrie in halfafgewerkte producten. Het is niet in die categorie dat de sterkste groei kan worden gerealiseerd.

Het is verschrikkelijk kort door de bocht, maar het komt er in feite op neer dat er hier in België te veel staalplaten worden geproduceerd in plaats dat er hoogtechnologische machines, hogere winstmarges, worden gemaakt. Of in plaats van machines te leveren aan de groeilanden, concurreren we er mee.

De onderstaande analyse van De Tijd is overigens quasi verbatim overgenomen uit een studie van Agoria, de sectorfederatie en lobbygroep van hoogtechnologische bedrijven in België. De reden dat ik de wijsneus er mee kan uithangen, komt omdat ik als stagiair bij De Tijd een artikel over die Agoria-studie heb mogen schrijven.

Voor wie het nog niet wist, en wie dat niet wist moet dringend een ‘Nieuwe geschiedenis van België’ lezen, tot voor Wereldoorlog I was België een economische grootmacht die in de top 10 van de meest geïndustrialiseerde landen ter wereld stond. Na de ravage die WO I hier heeft aangericht, kon België zich nooit meer een plaats in die top tien toe-eigenenen.

In de ‘Nieuwe geschiedenis’ wijzen ze er op dat het relatieve industriële verval zich al enkele jaren voor WO I had ingezet. België’s marktaandeel in de wereldeconomie kwam onder druk te staan door de concurrentie van andere groeilanden, precies omdat België zich — toen al — te veel op halfafgewerkte producten concentreerde. Nooit gedacht ik nog eens met zo’n hol woord zou moeten afsluiten, maar er is daar slechts een remedie tegen: innoveren.

Amerikaanse soldaten krijgen sinds kort een spel kaarten mee met raadgevingen hoe ze het erfgoed in Irak moeten beschermen. De voorbeelden van de kaarten, zijn _nogal_ simpel opgesteld: Drive around—not over—archaeological sites.

Het is al erg dat zoiets expliciet moet worden gezegd natuurlijk.

Paul Steiger, jarenlang redacteur en managing editor van The Wall Street Journal over de hoogtepunten en dieptepunten van the newspaper business in de voorbije vijftig jaar. Een must.

Robert S. McNamara was één van de architecten van het plan om Japan tijdens WO II met brandbommen te bestoken, waardoor honderdduizenden burgers het leven lieten. Hij is algemeen directeur geweest bij Ford, Minister van defensie onder Kennedy en Johnson. Wat dus betekent dat hij zowel de Cuba-crisis als het begin van de Vietnam-oorlog heeft gemaakt. Tenslotte is hij ook nog directeur van de Wereldbank geweest.

Die man heeft dus jarenlang in de machtigste kringen vertoefd en meer dan zijn eigen portie gruwel gezien / veroorzaakt. Wat hij zegt in The Fog of War over de Cuba-crisis is brandend actueel. Ik ben niet één van die types die rotsvast gelooft dat de geschiedenis zich keer op keer herhaalt, maar het heeft weinig zin om een verleden te hebben als je er geen lessen uit durft te trekken.

De patstelling die nu tussen de VS en Iran aan het groeien is heeft minstens evenveel potentieel op een catastrofale uitkomst. De VS slaat een beetje harder op de oorlogstrom omdat de Republikeinen zo de binnenlandse problemen en de crisis in Irak willen doen vergeten bij de publieke opinie. Dit jaar zijn er namelijk belangrijke verkiezingen voor het Amerikaanse Congres, de Republikeinen zouden hun meerderheid wel eens kunnen kwijtspelen. Het demoniseren van een buitenlandse vijand helpt dan goed. En de leiders van Iran, wel eh, die zijn echt zot en véél minder rationeel dan Castro. Daarom McNamara over de rakettencrisis op Cuba in de jaren zestig.

Lesson #2: Rationality will not save us.

I want to say, and this is very important: at the end we lucked out. It was luck that prevented nuclear war. We came that close to nuclear war at the end. Rational individuals: Kennedy was rational; Khrushchev was rational; Castro was rational. Rational individuals came that close to total destruction of their societies. And that danger exists today.

The major lesson of the Cuban missile crisis is this: the indefinite combination of human fallibility and nuclear weapons will destroy nations. Is it right and proper that today there are 7500 strategic offensive nuclear warheads, of which 2500 are on 15 minute alert, to be launched by the decision of one human being?

It wasn’t until January, 1992, in a meeting chaired by Castro in Havana, Cuba, that I learned 162 nuclear warheads, including 90 tactical warheads, were on the island at the time of this critical moment of the crisis. I couldn’t believe what I was hearing, and Castro got very angry with me because I said, “Mr. President, let’s stop this meeting. This is totally new to me, I’m not sure I got the translation right.”

“Mr. President, I have three questions to you. Number one: did you know the nuclear warheads were there? Number two: if you did, would you have recommended to Khrushchev in the face of an U.S. attack that he use them? Number three: if he had used them, what would have happened to Cuba?”

He said, “Number one, I knew they were there. Number two, I would not have recommended to Khrushchev, I did recommend to Khrushchev that they be used. Number three, ‘What would have happened to Cuba?’ It would have been totally destroyed.” That’s how close we were.

Het gaat hier dus al over de lijfstraffen die door Napoleon zijn strafwetboek zijn ingevoerd. Je weet wel. Die beschaafde kerel met zijn Verlichting die de Islam nooit gehad heeft en dat de Kerk dat zo jammer vindt. Omdat zij direct al van in het begin fan van de Verlichting waren, Tjiens. In dalende orde van pijnheid.

1. Mort (doodstraf)
2. Marque (brandmerking)
3. Poing coupé (handafhakking)
4. Boulet et chaîne (ketening)
5. Flétrissure (brandmerking)
6. Carcan (schandpaal)
7. Exposition (schandpaal)

Vele van die lijfstraffen zijn de facto na 1830 niet meer toegepast (o.m. handafhakking) maar officieel zijn ze pas verdwenen met het nieuwe strafwetboek in 1867. Er is nogal vaak een neiging om ons zogezegd uniek Westers respect voor mensenrechten en onze beschaafde en verlichte cultuur ver terug in het verleden te projecteren. Het dient als intellectuele munitie in de ideeën-strijd op de globale speelplaats, door sommigen the clash of civilizations, door anderen de witte tegen de bruine, door ik Kerel, wij zijn al tienduizend jaar meer verdraagzaam dan jij!-oorlog genoemd.

Wat ik dus op een bijzondere simpele wijze (Ik en mezelven een fantastisch stel zijn nogal licht in ons hoofd vandaag) probeer te vertellen is, dat iets wat vroeger als een toonbeeld van de Verlichte idealen gezien werd, nu als barbaars zou bestempeld worden. Ook het Westen komt van ver…

Peter D.: België is voor mij niets meer dan een grote historische fout met desastreuse gevolgen, een samenvoeging van twee gemeenschappen/culturen die evenveel (of liever: even weinig) met elkaar te maken hebben als Vlamingen met Duitsers, Fransen of Italianen.

Laat ik vooreerst duidelijk zijn. Ik vind het (democratische) streven naar een Vlaamse, democratische staat perfect verdedigbaar. Al vind ik Vlaanderen in België nog meer verdedigbaar. Maar dit geheel terzijde. Als historicus in spe, i.c. een thesisjaar, is heb ik noodgedwongen veel tijd om over geschiedenis na te denken alsook door de aard van mijn thesis, over (het 19de eeuwse) België.

Met geschiedschrijving kun je veel bewijzen en legitimeren. De loop van de geschiedenis is zo complex dat er wel altijd iets te vinden is dat in te passen is in de legitimatie van een hoger goed. Op zich is daar helemaal niks mee. Het gevaar schuilt in de mythes die er bovenop gecreëerd worden. Beweringen die eigenlijk niet gestaafd kunnen of hoeven te worden.

Dat is het wezenlijke kenmerk van mythes, overtuigende bewijzen van een historische waarheid zijn er niet. Het is vooral van belang dat men de historische mythe gelooft. Dat men gewoon aanvaardt dat België een grote historische fout met desastreuse (sic) gevolgen is omdat de twee gemeenschappen vandaag de dag uit elkaar gegroeid zijn.
Read the rest of this entry »

Uit de Nieuwe geschiedenis van België. Ik denk dat ik snap wat Reynebeau nu bedoelde met zijn kritiek op het eerste boekdeel dat een gemeenschappelijke visie ver te zoeken was. Maar zelfs zonder een echte rode draad, was dit boek toch wel redelijk weergaloos. Echt gereld onder historici wordt er echter niet. Tenzij Prof. Dr. Gita Deneckere die een beetje tegen de schenen van de eminente Prof. Dr. Lode Wils schopt.

Terwijl je kunt stellen dat de lange negentiende eeuw een eeuw van hoop is voor de mensenrechten en met de uitvinding van het sociale de emancipatie zich op een progressieve manier lijkt te realsieren, zowel materieel, intellectueel als moreel, is er sinds het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 veeleer sprake van regressie en achteruitgang. Van het project van de Verlichting, een universeel ideaal gericht op de rationele vooruitgang van de mensheid, is weinig heel gebleven in de catastrofen van de twintigste eeuw. Maar de pen van de intellectueel die aan de wereld wil doen, is en blijft een wapen, hoe weerloos ook.

Btw. Morgen om half negen les. Mediarecht I. De grapjassen.