Nijst.org

Vooraf: Deze post staat al een week of 2 4 in mijn drafts en iedere keer opnieuw begin ik er aan te prutsen. Het ging eerst over Facebook die een grote bron van trafiek voor nieuwssites wordt. Dan is het een beetje ontspoord. Maar kom, voor de archieven.

Misschien is het omdat Facebook recent 5 jaar is geworden of Google opeens Buzz heeft gekoppeld aan Gmail*, maar de laatste tijd zijn er echt veel artikelen te lezen online en offline waar de ondertoon dezelfde is: “Bloggen, Facebook, Twitter, … Dat is hier precies voor echt. Misschien moeten we ons daar eens serieus mee bezig houden.”

En het is ook voor echt:

Nielsen reports that Internet users worldwide now spend 5.35 hours a month on social networks, up from just three hours a year ago. The social web is the new home page; remember how news sites all put up “make us your home page” buttons just a decade ago. News sites, of course, are lucky to break into double digits — 10 minutes — per month in usage.

(…)

That old newsprint-based serendipity we bemoaned was being lost in the move to web searching and browsing is being reborn. (…) Among this vast infinity of story reading choice, we’re using our friends and colleagues as filters, though the process is still ungainly.

Nieman Journalism Lab.

Matt Haughey, bezieler en oprichter van Metafilter zei enkele jaren geleden al zoiets; dankzij social media heb je de mogelijkheid om een even goede en zelfs betere filter te maken voor informatie die je interesseert, ontroert, doet lachen, etc… dan een krant, magazine, etc…

I don’t read printed newspapers. (…) I generally read at least a couple dozen articles daily though, mostly pointed out by my social circle (people who blog that I follow, twitter users I trust, friends sharing things in Google Reader). Friends are an amazing social filter and the social filter is essentially replicating the water cooler online.

Matt Haughey.

Awe

De meest wijdverspreide tool om artikels, links of andere items te delen, is e-mail. Enkele wetenschappers hebben op basis de statistieken van The New York Times onderzocht, waarom mensen nu net dat artikel en niet het andere naar elkaar doormailen.

Wat hen daarbij opviel, is hoe relatief klein het aandeel van de artikels over seks, geweld, etc… was en hoe populair lange artikels waren over niet voor de hand liggende onderwerpen. Artikels die inspireerden, die zorgden voor de beste respons:

“Emotion in general leads to transmission, and awe is quite a strong emotion,” he said. “If I’ve just read this story that changes the way I understand the world and myself, I want to talk to others about what it means. I want to proselytize and share the feeling of awe. If you read the article and feel the same emotion, it will bring us closer together.”

The New York Times.

Nick Bilton van The New York Times omschrijft het zo:

If someone approached me even five years ago and explained that one day in the near future I would be filtering, collecting and sharing content for thousands of perfect strangers to read — and doing it for free — I would have responded with a pretty perplexed look. Yet today I can’t imagine living in a world where I don’t filter, collect and share.

The New York Times.

Social media & the BBC

Dankzij sites zoals Facebook, Twitter is het aggregeren van interessante links pas echt doorgebroken. Zo is voor veel nieuwssites Facebook al de grootste bron van externe trafiek na Google. Sites zullen komen en gaan, maar het ‘delen’ zal blijven bestaan.

Omwille van die structurele verschuiving in het internetgebruik moeten journalisten bij de BBC zich ondertussen zich quasi verplicht verdiepen in social media.

“This isn’t just a kind of fad from someone who’s an enthusiast of technology. I’m afraid you’re not doing your job if you can’t do those things. It’s not discretionary”, he is quoted as saying in the BBC in-house weekly Ariel.

The Guardian.

Niemand heeft een idee hoe de redactie van de toekomst er echt gaat uitzien. Maar alle werkbare modellen gaan uit van een groter aandeel van geaggregeerde links die het eigen aanbod moeten complementeren.

Door de schaarste van de middelen zullen er meer en meer keuzes moeten worden gemaakt op de redacties in de verhalen die ze zelf maken. Do what you do best and link to the rest, zoals dat heet.

Er zijn bekende voorbeelden van onafhankelijke nieuwssites die al jaren doorgedreven linken, zoals The Huffington Post. Veel journalisten, en bij uitbreiding mediabedrijven, hebben daar vooroordelen over: 1. Aggregeren is volgens hen ’stelen’; al is er wel iets te zeggen voor een soort richtlijn over citeren. 2. linken naar externe sites (en zeker al naar de concurrentie) is stom, want dan stuur je de bezoeker weg.

Links, met liefde verzameld

Maar ik vind The Huffington Post niet het beste voorbeeld. De Headlines van The Morning News zijn dat. Dat zijn links die met liefde zijn verzameld op nieuwssites, blogs, twitter, etc… Net zoals bij Google kom je iedere keer terug naar die site, om er weer van te willen worden gestuurd.

Ik ben er van overtuigd dat je niet goed kan aggregeren als je niet vertrouwd bent met social media; als je geen rist sites of personen volgt via RSS, Twitter, etc…

Het probleem is dat nog veel te veel journalisten social media, of het internet tout court, echt niet in de vingers hebben en zo’n zaken gewoon weg niet kunnen. (Ik zou er ook graag een stuk beter in willen zijn.) En dat hypothekeert niet alleen hun eigen carrière maar ook de toekomst van hun medium.

Nieuwssites blijven nog te veel doen alsof zij de enige site ter wereld zijn waar iets interessants op is te vinden. Dat is wereldvreemd. Miljoenen mensen delen links met elkaar, dat is geen leeg getetter. Het wordt tijd dat nieuwssites dat ook beginnen te doen.

The implied motto of every paper in the country should be: all the news that’s fit to link.

Steven Johnson

* Mijn meninkje over Google Buzz: Het is in de eerste plaats geen bedreiging voor Twitter of Facebook, maar vooral voor Microsoft (Windows Live) en Yahoo. Facebook is een ander publiek. En Twitter, dat is een soort protocol aan het worden. Het meest elegante aan Google Buzz is de manier waarop je naar een discussie kan linken. Iedere discussie heeft een permalink, zoals een discussie op een forum. Iets wat ik heel erg mis bij Facebook en Twitter.

Het kan aan mij liggen. Maar ik vind dat serieuze journalistiek, serieuze technologie verdient. Ieder klein kind kan een weblog beginnen en volplakken met widgets, afbeeldingen en youtube-clipjes.

Waar het mij om gaat is het volgende:

Newspapers need to stop the story-centric worldview.

Adrian Holovaty

Een ongeval heeft een plaats, tijdstip, schade, slachtoffers, etc… Een verkiezingsbelofte van Obama heeft een datum, gaat over een bepaald thema, is al dan niet uitgevoerd…

Het gaat om gestructureerde (meta)data, niet om losse elementen in een zee van tekst. En daarvoor heb je de juiste technologie nodig, het juiste content management systeem.

De Titanic-denkfout

Naast die quote van Adrian Holovaty, is er ook nog een andere waar ik al een tijdje op zit te sjieken. De analyse van Arthur Sulzberger Jr., de uitgever van The New York Times:

“The best analogy I can think of is — have you ever heard of the Titanic Fallacy?” he asked. We hadn’t. “What was the critical flaw to the Titanic?” We tried to answer: Poor construction? Not enough life boats? Crashing into stuff? “A captain trying to set a world speed record through an iceberg field?” he said, shaking his head. “Even if the Titanic came in safely to New York Harbor, it was still doomed,” he said. “Twelve years earlier, two brothers invented the airplane.”

Sulzbergers analyse slaat op iets compleet anders, maar ik vind dat analyse ook kan worden doorgetrokken op technologisch vlak. Ieder mediabedrijf is op dit moment zware inspanningen aan het leveren om hun print- of andere redactiesystemen te koppelen aan of te integreren in hun content management systeem.

De inspanningen liggen daar op het hergebruik van content. Of in de woorden van Adrian Holovaty: repurposing a big blob of text in verschillende formats, print, web, teletekst, mobiel, etc…

Op zich is daar niks mee. Maar het zal verder moeten gaan dan dat. Een nieuwssite mag dan wel artikels uitspuwen, het is een Titanic als het die data niet met elkaar linkt.

De printdino’s versus de jonge wolven

Ik denk dat een belangrijk verklaring van het relatieve succes ( in vergelijking met de sites van de sites van de traditionele media, de printdino’s, Titanics, etc…) van web native projecten als The Huffington Post, Talking Points Memo, Politico ligt in hun IT-strategie.

Ze innoveren meer en sneller dan hun traditionele concurrenten op het vlak van bezoekersanalyse, mashups en crowdsourcing.

The Huffington Post en Talking Points Memo zijn echter nog niet volwassen. Beiden draaien op de (uitstekende) blogsoftware Movable Type. Zo’n platform is uitstekend om verhalen te spuwen, maar minder geschikt om verschillende soorten data aan elkaar te koppelen. Stilaan lopen zij tegen de grenzen van hun platform aan. Daarom experimenteert Talking Points Memo met Ruby on Rails.

De meeste sites van jonge wolven draaien op niet meer dan dat, blogsoftware. Het is op dat vlak waar traditionele sites met de juiste technologie die jonge wolven — die vaak veel kleinschaliger werken — een lesje kunnen leren.

Traditionele media zijn eigenlijk fabrieken die op grote schaal kwalitatieve en gestandaardiseerde informatie produceren. Koppel de meta-data van die items aan elkaar en er ontstaat een web waar die jonge wolven voorlopig niet aan kunnen tippen.

Jammer genoeg is die strategie ver te zoeken bij de meeste traditionele mediasites. Het blijft enkel bij content uitspuwen. De jonge wolven zijn voorlopig gebonden door de eenvoud van hun systemen, maar ze leren snel. Héél snel.

The Texas Tribune

The Texas Tribune is een non-profit site ( gebouwd in Django) die nog maar net is opgericht, en absoluut niet de laatste zal zijn in zijn soort. Het is een nieuwsorganisatie die het internet snapt: veelvuldig gebruik van blogs, data, aggregators, etc… Of in de woorden van 1 van hun ontwikkelaars, Chase Davis:

1. We decided early on that the Texas Tribune needed room to evolve. It’s a startup, and nobody has any idea what it’s going to look like in six months. That being the case, our goal was to build them a sandbox — something that could evolve as their organization evolved. (…) We’re not limited by pre-existing modules or dependency issues you find with off-the-shelf systems.

2. The Tribune’s plan going forward is to integrate tremendous amounts of data into their coverage. Their lawmaker directory is one example of that, but they have much more ambitious plans for campaign finance records, financial disclosures, lobbying reports, etc. Rather than segregating that data by walling it off in its own ghetto.

Al vanaf dag 1 legt The Texas Tribune meer innovatie aan de dag, dan de meeste traditionele nieuwssites die al een jaar of 10 bestaan. Het is niet toevallig dat het personeel van The Texas Tribune voor meer dan een vierde uit ontwikkelaars bestaat.

Newspapers need to stop the story-centric worldview.

Adrian Holovaty

De jonge wolven snappen het al en gaan op zoek naar de juiste tools. De sites van de traditionele (kwaliteits)media gaan moeten volgen. Of ze het nu willen of niet.

Afgelopen week heb ik mijn 1000ste link gebookmarked over journalistiek in del.icio.us. Het is een memo van hoofdredacteur Bill Keller van The New York Times over het collectief ontslag van een 100-tal redacteurs.

“The idea that you can do ‘more with less‘ is, in my view, one of the four great lies,” Keller told his staff. “What you can do with less, is less. But if you are smart and careful, you can limit the harm.”

Over de vernieuwde CNN.com (infografiek van de bezoekercijfers van CNN.com):

As for the diminishing supply of real, reported news that matters, every week brings another example. Here’s one that’s fresh in my mind. The other day some of us spent half an hour looking at CNN’s redesigned website. It is the second most heavily trafficked online news site. The redesign is cleaner and brighter. Just one thing: It has hardly any news. On Tuesday, when CNN television was treating Election Day with the usual bells and whistles, the home page of CNN.com did not seem to be aware that there was voting going on. The most striking news story on the page had the following headline: “Canadian folk singer killed by coyotes.” (Now, if it had been Joni Mitchell, or Leonard Cohen.…)

De memo is lang, maar het is een aanrader.

Op de fotoblog van The New York Times staat een achtergrondstuk over een oorlogsfoto die door persagentschap AP is verspreid en is gepubliceerd in verschillende kranten en op verschillende sites.

Op de foto in kwestie, ook te zien op de site, is een marinier te zien die net voor het nemen van de foto is geraakt door een granaat. De marinier zal later overlijden aan zijn verwondingen. De foto in kwestie is onscherp, maar de gruwel is toch goed te zien.

Wat de foto zo speciaal maakt, is dat AP de foto heeft gepubliceerd ondanks de bezwaren van de vader. Ook de Amerikaanse minister van Defensie vroeg in naam van de vader om de foto van de levensgevaarlijk gewonde marinier toch niet te publiceren.

De post sluit af met een aangrijpende dagboekpassage van de oorlogsfotografe in kwestie.

Een vaste medewerker van The New York Times vertelt hoe ze bij de krant bloggen. Ieder Item wordt door minstens 3 paar ogen bekeken vooraleer het online gaat. Dat is meer eindredactie dan voor sommige Vlaamse krantenartikels.

Smart division of labor makes writing for the Times easy and quick. My advice for other group blog sites: Hire someone to handle all images for posts, so your writers can focus on writing. Beyond that, a good editor will turn good bloggers into better bloggers by helping them improve weak passages, by teaching writers to fill their posts with context and clarity, and sometimes by shooting down a post that just isn’t working. For all this, your writers will hate them. But readers will love it.

The New York Times heeft een mooie interactieve grafiek over de tijdsbesteding van de modale Amerikaan. Ik vraag mij af hoe die infografiek er zou uitzien op basis van de data van your.flowingdata.

Over infografieken gesproken; The Bygone Bureau interviewt een redacteur van GOOD magazine. De infografieken van dat magazine zijn fenomenaal.

Sinds ik deze post op de fotoblog van The New York Times las — waar tuinstoelen de rode draad door het verhaal vormen –, ben ik beginnen te zoeken naar een afbeelding die altijd door mijn hoofd is blijven spoken:

Het eerste kantoor van del.icio.us.

Ik vind dit nog steeds de beste illustratie waarom web 2.0, méér dan een opgeblazen marketing term is. Het is obsession times voice ofwel specifiek voor de journalistiek, do what you do best, link to the rest.

Online journalistiek mag zich niet nestelen in het makke pluche van pure platte tekst. We moeten ongemakkelijk, ongeduldig in spartaanse, ondernemende tuinstoelen zitten en webapps ontwikkelen. Demos, not memos. Dat is genoeg sloganeske taal voor 1 avond.

New York Times-columnist Frank Rich, heeft een uitstekende samenvatting geschreven — met interessante links (ook naar items op concurrerende sites — van het debat over de crisis in de (print-)journalistiek.

But if a comprehensive array of real news is to be part of the picture as well, the time will soon arrive for us to put up or shut up. Whatever shape journalism ultimately takes in America, make no mistake that in the end we will get what we pay for.

Binnen een jaar of 10 zullen we waarschijnlijk weten hoeveel mensen echt willen betalen voor kwaliteitsjournalistiek. Nu kan je dat eigenlijk niet achterhalen omdat je voor print — waar het gros van de kwaliteitsjournalistiek plaatsvindt — nu vooral betaalt om het nieuws aan de ontbijttafel te mogen lezen.

Machtig; blijkbaar houdt The New York Times al de frontpagina’s van haar website bij. De homepage van 11 september 2001 (2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008).

Voor wie meer wil weten over hoe al die machtige infografieken op de website van The New York Times tot stand komen: Een razend interessant interview met Aron Pilhofer, editor of Interactive Newsroom Technologies, bij The New York Times.

Everything we use is free and open-source. Our platform is Ruby on Rails backed by Mysql databases running on Ubuntu servers. The cost here isn’t software, or even hardware, which is relatively cheap these days through hosting companies like Amazon EC2 (on the high end) or Slicehost (on the low end).