≈ Hoe Mark Zuckerberg de verkoop van Facebook kan tegenhouden

Binnenkort komt The Social Network uit, een film over de begindagen van Facebook.

Naar aanleiding daarvan zullen er de komende weken wellicht een pak artikelen over Facebook en over de stichter ervan, Mark Zuckerberg, worden geschreven.

The New Yorker heeft Mark Zuckerberg zelf te pakken gekregen. Vanity Fair heeft een portret van internetondernemer Sean Parker* die Mark Zuckerberg heeft geholpen om van Facebook een bedrijf te maken.

Dit zijn alvast 2 artikelen die ferm de moeite zijn. De ambitie van Mark Zuckerberg is bijna tastbaar in die artikelen. Hij wil het internet, en bij uitbreiding de wereld, veranderen. En hij is daarvoor niet te beroerd neen te zeggen** tegen een boot een olietanker met geld.

Terry Semel, the former C.E.O. of Yahoo!, who sought to buy Facebook for a billion dollars in 2006, told me, “I’d never met anyone—forget his age, twenty-two then or twenty-six now—I’d never met anyone who would walk away from a billion dollars. But he said, ‘It’s not about the price. This is my baby, and I want to keep running it, I want to keep growing it.’ I couldn’t believe it.”

The New Yorker.

Nu, zo grenzeloze ambitie is van alle tijden. Maar wat het hier zo speciaal maakt is dat Mark Zuckerberg Facebook kan blijven controleren.

Internetondernemers starten met een idee. En dan hebben ze geld nodig om dat uit te voeren. En daarvoor verkopen ze vaak een aandeel aan venture capitalists die al dan niet op korte termijn een zo groot mogelijke return willen hebben. Wat de facto betekent dat een stichter soms wordt gedwongen om zijn kindje te verkopen aan een andere speler; wat er is gebeurd bij Zappos.

Parker was able to negotiate for Zuckerberg something almost unheard of in a venture-funded start-up: absolute control for the entrepreneur. Because of that, Zuckerberg, to this day, allocates three of Facebook’s five board seats (including his own). Without that control, Facebook would almost certainly have been sold to either Yahoo or Microsoft, whose C.E.O., Steve Ballmer, offered $15 billion for it in the fall of 2007—only to be met with a blank stare from the then 23-year-old Zuckerberg.

Vanity Fair.

* Sean Parker is trouwens de moeite. Stond als internetondernemer aan de wieg van Napster en is precies de guru van de internetguru’s.

** Merci @Jomz.

September 14th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , , ,

» Links voor 4 mei 2010

BBC wil het aantal uitgaande clicks vanuit haar website verdubbelen, en legt een quotum op van 1 externe link per item.

The concept of displacement–of a web user abandoning one web site in favor of another–is not supported by this data. Onderzoek(je) naar het effect van het opstarten van een hyperlokale site in Oakland op andere lokale sites.

The most immediate business goal of all Condé Nast websites is to generate print subscriptions. Het kan misschien nogal kortzichtig overkomen, maar Blake Eskin van The New Yorker zegt tenminste waar het op staat.

The fact that Hourly Press is powered by attention, which is inherently scarce, unlike clicks, is terribly powerful.

Superuser, Moderator, Networker. The Huffington Post introduceert badges voor haar lezers.

Mobile advertising, en location-based advertenties in het bijzonder, zijn veel effectiever dan advertenties op websites.

When you ask for a share of the consumers’ wallet, the individual will not measure their return by how many pieces of content they read, but by the value that they received in greater knowledge and that value can be quantified by how many of those consumers become your best promoters. Chief Digital Officer van de Amerikaanse uitgeverij Gannet in een afscheidsbrief.

All of these publications’ Web sites are all far better than their apps—and on an iPad, hello, the Web is just a screen-touch away.

Help.hackshackers.com, mijn nieuwe favoriete site ooit™, naast Hot Chicks at Art Openings natuurlijk.

≈ Eindredactie bij The New Yorker

Bij The New Yorker worden de stukken gelezen door (minstens) een 7-tal paar ogen.

Basically, on the day a piece closes, you read it, and give the editor your query proof, which will also contain the queries of a second proofreader, and after the editor has entered all the acceptable changes and sent the new version to the Makeup Department, you read that new version. There will sometimes be a “closing meeting,” when the editor, the writer, the fact checker, and the O.K.’er sit down together over the page proof and discuss final changes. The O.K.’er then copies these changes onto a pristine proof called the Reader’s to keep the paper trail and enters them into the electronic file, and sends the revised piece back to Makeup. The next version is read against the Reader’s proof by another layer of proofreaders, the night foundry readers. The system is full of redundancy and safety nets.

Mary Norris

Op het einde van het interview verklapt ze ook enkele spellingsflaters van journalisten bij The New Yorker.

December 26th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,

≈ The New Yorker cover getekend met een iPhone

Ik heb het al een paar keer bekeken, de cover van de huidige editie van The New Yorker is door illustrator Jorge Colombo getekend… met zijn iPhone. Je vraagt je af wat de Monets en de Manets van deze wereld zouden aanvangen met een iPhone. Behalve hun tijd verdoen met twitteren en op Facebook Van Gogh poken, natuurlijk.

May 25th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , ,

≈ Barack Obama over liefde in 1996

Barack Obama over zijn huwelijk:

(On May 26, 1996, Mariana Cook visited Barack and Michelle Obama in Hyde Park as part of a photography project on couples in America. What follows is excerpted from her interviews with them.)

(…)

It’s that tension between familiarity and mystery that makes for something strong, because, even as you build a life of trust and comfort and mutual support, you retain some sense of surprise or wonder about the other person.

January 12th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

≈ Gelezen: The Dark Side

There is no happy ending to this sordid and shameful story. Despite growing political pressure, despite Supreme Court decisions challenging the detainment policy, despite increasing revelations of the once-hidden program that have shocked the conscience of the world, there is little evidence that the secret camps and the torture programs have been abandoned or even much diminished.

Uit de recensie van The Dark Side door The New York Times.

Vorig jaar dacht ik met Robert Fisk’s The Great War for Civilization — zijn eigentijdse kroniek van een dertigtal jaar Midden-Oostenverslaggeving — veruit het meest deprimerende boek ooit te hebben gelezen. De gruwel door dictators die hij daar beschrijft, was bijna niet te vatten.

Jane Mayer’s The Dark Side — The inside story of how the war on terror turned into a war on American Ideals is zo mogelijk nog deprimerender. Nog deprimerender omdat het over the good guys gaat die naar hartenlust mensen ontvoeren, opsluiten en martelen zonder dat er ergens maar onafhankelijke gerechtelijk toezicht over is, laat staan dat die mensen ooit een eerlijk proces zullen krijgen. De architect van die martel- en ontvoeringsprogramma’s was vice-president Dick Cheney.

In een rechtvaardige wereld had het kliekje rond vice-president Dick Cheney, die met dergelijke praktijken de tragedie van elf september cynisch hebben uitgebuit, zich al lang moeten verantwoorden voor een rechter of toch op zijn minst tot aftreden moeten zijn gedwongen.

Wie eens een paar nachten niet goed wil slapen, ik wil het gerust eens uitlenen.

≈ Malcom Gladwell over genieën

Malcom Gladwell over genieën en de zeldzaamheid van baanbrekende ontdekkingen in het Amerikaanse tijdschrift The New Yorker: The genius is not a unique source of insight; he is merely an efficient source of insight.

Malcom Gladwell is al enkele jaren gefascineerd door het verschijnsel genialiteit. Vorig jaar gaf hij er nog een razend interessante lezing over op het New Yorker Festival. Daar voorspelde hij dat er in de toekomst meer ‘geniale’ oplossingen voor (wereld)problemen zullen worden uitgedokterd door teams van intelligente mensen in plaats van door één genie. (Gladwell’s lezing is helderder dan mijn voorgaande uitleg.)

May 5th, 2008  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

≈ Het verschil tussen Iran en Pakistan

States of Emergency: Bhutto and the Candidates: “Would you pledge to the American people that Iran would not build a nuclear bomb on your watch?” Russert asked the assembled Democratic contenders. Barack Obama, Hillary Clinton, and John Edwards played the old survival game of running out the clock, and then came Biden. “We talk about this in isolation,” Biden said. “The fact of the matter is the Iranians may get 2.6 kilograms of highly enriched uranium. But the Pakistanis have hundreds, thousands of kilograms of highly enriched uranium.” Given that Pakistan already has missiles with nuclear warheads, capable of reaching India and Israel, Biden argued, it would be a “bad bargain” if an attack on Iran caused the government of Pakistan to fall. “What is the greatest threat to the United States of America: 2.6 kilograms of highly enriched uranium in Tehran or an out-of-control Pakistan?” he asked. “It’s not close.”

(…)

Meanwhile, the American Presidential candidates of both parties spend their time promoting their “personalities.” They advertise their “narratives.” And yet what awaits a new President is Pakistan—that and a great deal more.

David Remnick van het Amerikaanse weekblad The New Yorker, citeert de Democratische presidentskandidaat senator Joe Biden. Biden greep een vraag over Iran aan om zijn bezorgdheid te uiten over de chaos in Pakistan na de aanslag op de Pakistaanse ex-premier Benazir Bhutto.

reportonbusiness.com: Malcolm Gladwell talks about our working future

Malcolm Gladwell, redacteur bij The New Yorker, over de arbeidsmarkt van de toekomst: The idea that you can decide whether someone is a good or bad fit for your organization at point zero is going to have to be thrown out the window, because you’re not going to be able to find somebody with those credentials.

October 4th, 2007  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

Filmpjes

Recente items


Foto's

www.flickr.com

Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent. Daarna volgde ik de Masterclass Journalistiek aan de Erasmushogeschool Brussel waar ik stage liep bij Knack en bij De Tijd. Nu werk ik als internetredacteur.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com

Vroeger was ik beter