Nijst.org

Mutatie

mu·ta·tie de; v -s 1 verandering, wijziging 2 wisseling van personeel, leerlingen enz. 3 (biol) sprongsgewijze verandering vd soorten

Vandaag, maandag, ben ik aan mijn laatste volledige week begonnen bij Krant van West-Vlaanderen.* Ik ‘muteer’ namelijk naar de newsroom ofwel de overkoepelende webredactie van de magazines van Roularta.

Het was een aanbod dat ik niet kon weigeren. Wie deze website een beetje volgt of mij kent, die weet dat ik zot ben van infografieken, kaarten, web-apps, etc. Als ik *iets* van carrièreplanning heb, dan is het dat ik probeer een goede hacker-journalist te worden. Met nadruk op proberen. Een echte programmeur zal ik nooit worden.

Die newsroom is daarvoor een geschiktere omgeving om meer aan Computer Assisted Reporting te doen. En als je zo’n kans krijgt waarvan je weet dat die zich niet ieder jaar zal stellen, dan sla je die niet af. Ik popel om er aan te beginnen.

Toch heb ik getwijfeld, door mijn collega’s. Ik ben in Roeselare in een machtige omgeving terecht gekomen. Slechts 2 jaar zal ik bij KW hebben gewerkt, maar ik heb toch het gevoel dat ik er enkele vrienden aan overhoud die véél langer zullen meegaan.

Vanaf week 1 heb ik me er thuis gevoeld. En het piekt, nu ik ga ‘muteren’, om afscheid te nemen van al die goede collega’s. Collega’s die dezelfde passies delen; hun streek & journalistiek.

We hebben niet de budgetten van een dagkrant, en daardoor hebben we niet altijd de beste foto’s of afgevijlde teksten. Maar als je de krant leest dan zie je dat ze met liefde is gemaakt.

Het is in de eerste plaats een krant die over de lezers zelf gaat, over interessante dorpsfiguren, wie er is geboren, getrouwd en gestorven in zijn gemeente, over hoe de lokale voetbalploeg zijn kansen inschat, kortom over mensen van bij ons.

Ik denk dat in Vlaanderen enkel de Gazet van Antwerpen, of het Belang van Limburg zich op dezelfde manier hebben kunnen vervlechten in het sociale weefsel van hun streek.

De website waar ik een jaar voor zal hebben gewerkt, staat zeker nog niet zo ver. Maar op het vlak van lokale breaking news-berichtgeving staan we toch een stuk verder dan onze concurrenten op het net. En dit zal alleen maar verbeteren en verder worden uitgebouwd. Stiekem ben ik toch een beetje trots dat ik mee heb mogen trekken aan die kar.

2 jaar lang zal ik samengewerkt hebben met moderne journalisten. Met journalisten die een volledige editie plannen, de lay-out van hun krant uittekenen, stukken schrijven, zelf de boer op gaan, medewerkers coachen en ondertussen ook nog eens aan de website denken. En vooral, vooral met journalisten die midden in hun publiek staan.

Ik weet dat veel mensen neerkijken op West-Vlaanderen, op regio-journalistiek. Ik was, ik ben en ik zal nooit een van die mensen zijn.

Mijn respect voe min collega’s i gruot.

* Een West-Vlaamse krant die wekelijks verschijnt in 11 lokale edities, 400.000 lezers volgens de CIM.

The Hope Chest is een blog die oude artikelen uit Amerikaanse kranten oprakelt. De koppen zijn hilarisch.

Midget gets 10.000 for loss of his wife.

De krant waar ik deels voor werk heeft een rubriek waar we ook, eh, terugblikken naar gebeurtenissen uit het verleden. Daarom moet er regelmatig in de jaarboeken worden gekeken voor een interessant verhaal. Dat staat steeds garant voor hilarische vondsten. Zo kon je 10 jaar geleden nog regelmatig iets lezen in de onderschriften als “Jan Huppeldepup en zijn vrouwtje Ria.” Miauwkes.

Het is opvallend hoe snel een artikel — hoe serieus het destijds ook is geschreven — verweert tot iets wat de synopsis kan zijn van een mogelijke sketch voor In de gloria of voor Willy’s en Marjetten.

7 redenen waarom het nodig is ICT-kennis persoonlijk over te brengen — en niet in massale opleidingssessies — op een redactie in een newsroom.

A guy complains that he can’t get any work done when he’s in the office. People are always interrupting him, asking questions, bugging him for help. A co-worker reminds him the interruptions are his work. Epiphany.

Ik schat dat ik op mijn werk 5 tot 10 procent van mijn arbeidstijd spendeer aan helpdesk, google-freak, internetnerd, computerguru* te spelen voor collega’s.

En dat is wijs. Correctie; mensen helpen is wijs. Dat ze daar rap eens een motivational poster van maken.

* In het land van de blinden, enz…

Vanavond heb ik bij Tom V. Barszc, een Poolse eetsoep op basis van rode bieten gegeten. Minder Pools, maar daarom niet minder lekker waren de broodjes met zelfgemaakte tapenade (op basis van olijven en zongedroogde tomaten).

Er zit veel look in de tapenade, zei Tom. Jij hebt toch geen loketfunctie of er gaan morgen niet al te veel mensen voor uw neus zitten, dus dat is niet erg.

Inderdaad, er zullen de komende dagen niet al te veel mensen voor me zitten.

{Als deze post onsamenhangend is — Ik zit aan mijn derde Dafalgan en voel mij zeer licht in mijn hoofd. Wijs.}

iPod Jed, R.I.P.

Vorige week heeft mijn iPod de geest gegeven. Ik had hem iets meer dan vier jaar — voor dat model is dat stokoud. Het was al een jaar of zo dat hij niet meer zo betrouwbaar was. Mijn model heeft namelijk last van een loszittend kabeltje dat de harde schijf met het geheugen verbindt. Als dat kabeltje loszit, herkende de iPod de harde schijf niet meer en kreeg je een van beruchte droevige-mac-icoontjes te zien.

De remedie daarvoor is de iPod — met ‘gezicht’ naar beneden — eens tussen enkele boeken te leggen en er een paar keer goed op te slaan; shock-therapie. Toen hij vorige week vastliep, kon ik hem niet meer reanimeren of terugzetten naar de fabrieks-instellingen.

Sindsdien ben ik iPod-loos en vertoon ik ontwenningsverschijnselen. Vanavond betrapte ik mij er op dat ik op het perron in Roeselare Bruce Springsteen stond te, eh, hummen. Het is beter voor de mensheid dat ik me vooral passief bezig houd met muziek.

Op ‘t werk ben ik deze week nog eens ferm lomp geweest door een e-mail te sturen naar alle collega-redacteurs met een handleiding hoe ze lokaal hun mails kunnen archiveren. In die mail zaten screenshots en ik was zo stom om ze rechtstreeks — dus in Bitmapformaat — in de mail te plakken. Gevolg: Mail van 15 megabyte verstuurd naar alle redacteurs — onze mailbox heeft een limiet van 100 megabyte… Enfin, ik kan nog altijd professioneel spammer worden, mocht het website-avontuur mis lopen.

Ik heb ook de taaltoorn van de ouderdomsdeken van de redactie ontketend door op de site het woord mazout te gebruiken. In totaal ben ik al de aanstoker geweest van drie Taalmails. En neen, het is niet de bedoeling dat ik die begin te verzamelen zoals postzegels. Verder is er ook met deuren geslagen op ‘t werk. Dat was nieuw voor mij.

Eentje voor collega Ik heb geen tijd om mensen op de redactie naar hun leven te informeren, ik lees het wel op hun blogs Freaq; op pagina 13, kan je mijn, eh, roomies in onze keuken zien koken.

Jawel in Visie, gelezen door 1,3 miljoen Vlamingen. Met mijn 412.000 West-Vlaamse lezers ben ik dus duidelijk de loser van ‘t appartement.

* Titel is in het Engels als, eh, tribute voor de beste blogger van België; Tom Brutin.

Collega Bart Vandamme heeft met zijn laatste woensdagwoord zichzelf overtroffen.

CCI, you make my cry.

Eerste dag na de vakantie en constateren dat ons tekstverwerkingsprogramma CCI een interview van 14.000 tekens heeft opgevreten. En tegen vanavond moest ik een persklare versie bezorgen aan de geïnterviewde. En slechts een lokale primitieve kopij voorhanden. Dat wordt nachtwerk.

© Martin Gee

Paperdoom — The death of the print news media –, was een neologisme dat ik nog niet kende. Blijkbaar is het al een redelijk populaire term op del.icio.us.* Er is zelfs een tumblelog; Paperdoom — Chronicling the steady and growing drumbeat, sounding the death of the print news media, one depressing link at a time.

Amerikaanse — bij uitbreiding Westerse — kranten zijn al een tijdje in verval. Hun oplagecijfers, advertentie-inkomsten én winstmarges zijn fors gedaald. Het laatste jaar is er fors gesnoeid in het aantal pagina’s én in het personeelsbestand van verschillende Amerikaanse kranten.

Sommige waarnemers en experts blijven volhouden dat de problemen van de printmedia zich louter op economisch vlak situeerden: zware concurrentie van het internet bij advertentiewerving en bij de eye-balls, te grote personeelsbestanden (In de VS wordt een voorpagina-artikel gemiddeld bewerkt door 7 à 9 schrijvende redacteurs), etc…

Andere wijzen de, eh, content naar de vinger. Kranten en magazines zijn gewoon niet relevant genoeg meer voor bepaalde bevolkingsgroepen die op hun beurt voor adverteerders interessant zijn. What’s Really Killing Newspapers van het online-magazine Slate is zo’n analyse.

They’re no longer the best providers of social currency

Not that long ago, the daily newspaper was an indispensable coiner of social currency, and it gave its readers piles of the stuff in each edition. The phrase, which comes from sociology, is often used to describe the information we acquire and then trade—or give away—to start, maintain, and nurture relationships with our fellow humans.

Wat ben je met een krant waar in staat dat Christian Bale waarschijnlijk op zijn moeder heeft geslagen, als je het al anderhalve dag ervoor op Perezhilton.com kon lezen? Wat ben je nog met de recensies van Humo als je online op ontelbare sites je gading kan vinden? Wat ben je nog met de buitenlandkatern van de Vlaamse kranten als je hetzelfde nieuws en dezelfde analyses al een dag eerder kan lezen op nytimes.com, lemonde.fr, bbcnews.co.uk en economist.com? Etc…

Voorlopig blijft mijn werkgever dankzij haar aanpak — de Man bijt hond-aanpak, maar dan hyperlokaal — grotendeels gespaard van concurrerende nieuwe media. Er moet echter slechts één lokale en populaire Facebook-achtige website komen en ook mijn werkgever zal plots met een serieuze identiteitscrisis worstelen.

Hopelijk kunnen we die identiteitscrisis afweren door zelf zo’n on line gemeenschap uit te bouwen, zonder daarbij van ons traditionele publiek te vervreemden.

* Ik blijf op old school.

De, eh, breedbeeld fotoblog The Big Picture van de Amerikaanse krant The Boston Globe heeft een indrukwekkende foto-reeks van de voorbereidingen van het Amerikaanse duikteam.

Oh, vandaag twee uur vastgezeten op een trein. Om zes uur opstaan en dan pas om elf uur op de redactie raken; ik heb al vlottere verplaatsingen gehad.

Het woord ‘rippen’ in de titel was al redelijk stoer, maar de collega’s Freaq en Bart Vandamme deden beter.

*Kruist op zijn nineties de armen voor de borst* Word!