Archive for May, 2009

≈ De Standaard vertaalt The Atlantic

De Standaard heeft het over de geheimen van een gelukkig leven. Moeilijke zinnen, precies.

Het is belangrijk om te zorgen en om te proberen, zelfs al zijn de gevolgen van al dat zorgen en proberen futiel, absurd, of zo toekomstig dat je er nooit wat van zal merken.

Tiens, waar heb ik dat 2 weken geleden nog gelezen:

“It’s important to care and to try, even tho the effects of one’s caring and trying may be absurd, futile, or so woven into the future as to be indetectable.”

Het had eerlijker geweest om © The Atlantic onder het artikel te zetten, of de verwijzing naar The Atlantic niet 14 (veertien) paragrafen ver in het artikel te begraven.

Het (originele) artikel is trouwens een aanrader.

May 30th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , ,

≈ Hoe Google efficiënt geld verdient

Wired heeft een zeer interessant artikel over het veiling-algoritme waarmee Google haar Adwords, haar advertentieposities bij zoekresultaten, verdeelt onder adverteerders. Het is een verschrikkelijk efficiënt systeem dat onder meer rekening houdt met de kwaliteit van de advertenties van de concurrentie. Dat veiling-algoritme gebruikt Google ook intern.

Google even uses auctions for internal operations, like allocating servers among its various business units. Since moving a product’s storage and computation to a new data center is disruptive, engineers often put it off. “I suggested we run an auction similar to what the airlines do when they oversell a flight. They keep offering bigger vouchers until enough customers give up their seats,” Varian says.

Er is ook een infografiek bij.

May 25th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,

≈ The New Yorker cover getekend met een iPhone

Ik heb het al een paar keer bekeken, de cover van de huidige editie van The New Yorker is door illustrator Jorge Colombo getekend… met zijn iPhone. Je vraagt je af wat de Monets en de Manets van deze wereld zouden aanvangen met een iPhone. Behalve hun tijd verdoen met twitteren en op Facebook Van Gogh poken, natuurlijk.

May 25th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , ,

≈ Café Serré

Redelijk indrukwekkend filmpje van een Franse student computeranimatie. Via Notcot.org.

Café Serré from Denis Bouyer on Vimeo.

May 22nd, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Khoi Vinh over zijn Mac OS X Dock

Khoi Vinh, Design Director voor NY Times.com antwoordt op de vraag wat er allemaal in het dock van zijn Mac zit. De MP3-bloglezer Peel kende ik nog niet.

Hij is precies een die-hard gebruiker van Quicksilver, een soort duivel-doet-al-programma waar je met (combinaties van) sneltoetsen allerhande bewerkingen kan uitvoeren. Quicksilver kan voor sommige mensen te overweldigend zijn. Nieuwe Mac-gebruikers raad ik zelf altijd Namely aan, waar je snel programma’s mee kan openen.

Soms heb ik het gevoel dat programma’s als Quicksilver zijn uitgevonden voor Mac om gebruikers zich stoerder te laten voelen in een interface die eigenlijk zelfs niet gelooft in de rechtermuisnknop. “Kijk, mama: Zonder handen!” (In dit geval “Zonder muis!”).

May 20th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , , ,

≈ De anatomie van death-of-newspapers-artikels

Er gaat precies geen week voorbij of er verschijnt ergens in kranten en magazines een artikel over de Westerse crisis in de printmedia. Afgelopen week was het de beurt aan The Economist.

Het begint stilaan een genre op zich te worden, die paperdoom-artikels: Men heeft het over de opkomst van internet — en met het internet bedoelen ze Google — dat net zoals televisie een grote ontlezing in de maatschappij teweegbrengt.

Daarna wordt het businessmodel van de print ondersteboven gekeerd: Het verdwijnen van jobadvertenties, zoekertjes en andere advertenties in de print, naar de (gratis) online-alternatieven als Craigslist, Ebay, Google Adwords, enz.

En dan komt de boosdoener, de advertentietarieven op het internet. Concreet komt het er op neer dat een lezer in de print vooralsnog nog tientallen keren meer waard is dan een die ze online kunnen boeien.

Walhalla’s

Na wat gemeanderd te hebben langs failliete kranten en magazines die al dan niet een tweede leven online krijgen, vallen de artikels grofweg uiteen in 2 categorieën: 1. Zij die geloven in het walhalla van de micropayments en andere betalende modellen. 2. Zij die geloven in het walhalla van vrijwilligers, want dat is burgerjournalistiek, die de verdwijning van professionele, voltijdse journalisten zal kunnen opvangen.

Veel heeft te maken met het feit dat veel van die artikels worstelen met 2 harde waarheden: 1. Het publiek dat wil betalen voor nieuws op het internet — en niet zoals in de print, voor het papieren pakket van nieuws, kruiswoordraadsels en zoekertjes, dat je aan de ontbijttafel kan lezen — zal in de nabije toekomst nooit de lezersinkomsten uit de print evenaren. 2. Het (over)aanbod van advertenties, zal de online tarieven zo laag houden dat ze slechts een fractie zullen waard zijn van de printtarieven. (Ik hoop dat ik er ongelijk in krijg.)

5 Stages of Grief

Eigenlijk kan je al die death-of-newspapers-artikels klasseren volgens de 5 stages of grief: Denial (Denken dat het internet wel vanzelf voorbij zal gaan.), Anger (Google voor de rechter slepen en oproepen prijsktravailleur te vormen.), Bargaining (Experimenteren met paywalls, micropayments maar tegelijkertijd betalende artikels openstellen voor social media sites zoals Digg.com, cfr. The Wall Street Journal.), Depression (“Zoek het zelf maar uit gasten!”), Acceptance (Kleinere redacties, meer aggregeren, etc…). Nog al te vaak kan je artikels lezen die overduidelijk in de eerdere fases van rouw onderverdeeld moeten worden.

De artikels uit The Economist bevinden zich ergens tussen Depression en Acceptance. Maar net zoals in al die andere artikelen, heeft The Economist geen flauw idee hoe algemene kwaliteitsjournalistiek in de toekomst zal worden gefinancierd.

May 19th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Mr. Anderson. You believe you are special, that somehow the rules do not apply to you.

Chris Anderson — Beroemd van the long tail theory en auteur van een komend boek over het businessmodel van ‘gratis’ — ziet dat zijn kool-aid niet werkt bij zijn eigen magazine, Wired, waar hij hoofdredacteur van is.

In 2006, Mr. Anderson published “The Long Tail: Why the Future of Business Is Selling Less of More,” arguing that the Internet allows for the sale of an array of niche products rather than relying on blockbusters. In “Free: The Future of a Radical Price,” which comes out in July, Mr. Anderson proposes that businesses can profit from giving some products away rather than charging for them.

From a business perspective, Wired is being hurt by both those phenomena. The Web site is free, but it has not convinced most visitors to subscribe to the magazine. As for the “long tail,” Wired is not big enough to be a can’t-miss advertising buy for national marketers, nor niche enough to have a narrowly defined audience of, say, auto buyers or watch enthusiasts.

De titel komt uit The Matrix.

May 19th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Wat hebben Tom Boonen en Abraham Lincoln gemeen?

Cocaïne.

On one occasion he bought fifty cents worth of cocaine, and he sometimes took the “blue mass”—a mercury pill that was believed to clear the body of black bile.

Het is een fragment uit een fascinerend artikel van The Atlantic Monthly over hoe chronische depressies van Abraham Lincoln waarschijnlijk de beste Amerikaanse president ooit hebben gemaakt.

May 16th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , ,

≈ De Obarometer, kwetteren en tetteren is niet web 2.0

De Standaard heeft haar ‘Obarometer’ gelanceerd, een themasite die tweets, blogposts, etc… van politici aggregeert en de populariteit van politici op Google, Facebook, etc… inschat.

Politiek is geen eenrichtingsverkeer meer. Via Facebook, YouTube en Twitter kunnen politici rechtstreeks in dialoog treden met hun kiezers. Wie deze nieuwe kanalen het best bespeelt, creëert op 7 juni misschien de verrassing.

Daarom is er de Obarometer: die laat u op elk moment precies zien hoe de campagne op het Web verloopt.

De website is elegant en clever gemaakt, daar niet van. Ik ben er zeker van dat het niet de bedoeling is, maar de Obarometer zal bij veel mensen het vooroordeel over het nut van al die “Web 2.0”-sites bevestigen: Dat al die social media-zooi één grote praatbarak vormt waar iedereen met te veel vrije tijd naast elkaar kwettert en tettert.

Constant communiceren is inderdaad een onderdeel van Web 2.0, maar het is zo veel meer. In het bijzonder draait het om “elegant organisation”, om een uitdrukking te stelen van Mark Zuckerberg, een van de bedenkers van Facebook.

Elegant organisation

Barack Obama heeft de verkiezingen niet gewonnen omdat hij enkele virale youtube-clipjes had of regelmatig mailde, blogde, twitterde, etc… Zijn website was een echt platform waar zijn supporters zich konden organiseren en werden aangemoedigd om samen te werken. Wired heeft een uitgebreid artikel over de manier waarop de campagne-website van Obama de vrijwilligers beter organiseerde dan die van de Republikeinse tegenkandidaat John McCain:

“The integration of technology into the process of field organizing … is the success of the Obama campaign,” says Dickert, who worked as John Kerry’s chief technology officer for the 2004 campaign. “But the use technology was not the end-all and be-all in this cycle. Technology has been a partner, an enabler for the Obama campaign, bringing the efficiencies of the internet into the real-world problems of organizing people in a distributed, trusted fashion.”

Vlaamse politici kwetteren en tetteren op het internet, dat is al een begin. Ze zouden beter eens in de leer gaan bij mensen die barcamps, twii-wat-is-dat-allemaal organiseren.

Dag in en dag uit organiseren mensen — die elkaar vaak van haar noch pluimen kennen — zich op Facebook, Twitter, etc… om zich te amuseren, gelijkaardige hobby’s uit te oefenen, de wereld te veranderen, etc… Laten we Web 2.0 eens zo invullen.

≈ Duh, kwaliteit kost geld

New York Times-columnist Frank Rich, heeft een uitstekende samenvatting geschreven — met interessante links (ook naar items op concurrerende sites — van het debat over de crisis in de (print-)journalistiek.

But if a comprehensive array of real news is to be part of the picture as well, the time will soon arrive for us to put up or shut up. Whatever shape journalism ultimately takes in America, make no mistake that in the end we will get what we pay for.

Binnen een jaar of 10 zullen we waarschijnlijk weten hoeveel mensen echt willen betalen voor kwaliteitsjournalistiek. Nu kan je dat eigenlijk niet achterhalen omdat je voor print — waar het gros van de kwaliteitsjournalistiek plaatsvindt — nu vooral betaalt om het nieuws aan de ontbijttafel te mogen lezen.

May 10th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

Filmpjes

Recente items


Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent en ik werk als journalist voor het financieel-economische weekblad Trends. Ik schrijf voornamelijk over technologie(bedrijven) en supermarkten.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com