≈ De anatomie van death-of-newspapers-artikels

May 19th, 2009  |  Geschreven in ≈ Terzijdes

Er gaat precies geen week voorbij of er verschijnt ergens in kranten en magazines een artikel over de Westerse crisis in de printmedia. Afgelopen week was het de beurt aan The Economist.

Het begint stilaan een genre op zich te worden, die paperdoom-artikels: Men heeft het over de opkomst van internet — en met het internet bedoelen ze Google — dat net zoals televisie een grote ontlezing in de maatschappij teweegbrengt.

Daarna wordt het businessmodel van de print ondersteboven gekeerd: Het verdwijnen van jobadvertenties, zoekertjes en andere advertenties in de print, naar de (gratis) online-alternatieven als Craigslist, Ebay, Google Adwords, enz.

En dan komt de boosdoener, de advertentietarieven op het internet. Concreet komt het er op neer dat een lezer in de print vooralsnog nog tientallen keren meer waard is dan een die ze online kunnen boeien.

Walhalla’s

Na wat gemeanderd te hebben langs failliete kranten en magazines die al dan niet een tweede leven online krijgen, vallen de artikels grofweg uiteen in 2 categorieën: 1. Zij die geloven in het walhalla van de micropayments en andere betalende modellen. 2. Zij die geloven in het walhalla van vrijwilligers, want dat is burgerjournalistiek, die de verdwijning van professionele, voltijdse journalisten zal kunnen opvangen.

Veel heeft te maken met het feit dat veel van die artikels worstelen met 2 harde waarheden: 1. Het publiek dat wil betalen voor nieuws op het internet — en niet zoals in de print, voor het papieren pakket van nieuws, kruiswoordraadsels en zoekertjes, dat je aan de ontbijttafel kan lezen — zal in de nabije toekomst nooit de lezersinkomsten uit de print evenaren. 2. Het (over)aanbod van advertenties, zal de online tarieven zo laag houden dat ze slechts een fractie zullen waard zijn van de printtarieven. (Ik hoop dat ik er ongelijk in krijg.)

5 Stages of Grief

Eigenlijk kan je al die death-of-newspapers-artikels klasseren volgens de 5 stages of grief: Denial (Denken dat het internet wel vanzelf voorbij zal gaan.), Anger (Google voor de rechter slepen en oproepen prijsktravailleur te vormen.), Bargaining (Experimenteren met paywalls, micropayments maar tegelijkertijd betalende artikels openstellen voor social media sites zoals Digg.com, cfr. The Wall Street Journal.), Depression (“Zoek het zelf maar uit gasten!”), Acceptance (Kleinere redacties, meer aggregeren, etc…). Nog al te vaak kan je artikels lezen die overduidelijk in de eerdere fases van rouw onderverdeeld moeten worden.

De artikels uit The Economist bevinden zich ergens tussen Depression en Acceptance. Maar net zoals in al die andere artikelen, heeft The Economist geen flauw idee hoe algemene kwaliteitsjournalistiek in de toekomst zal worden gefinancierd.

Trefwoorden: , ,

Comments are closed.

Filmpjes

Recente items


Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent en ik werk als journalist voor het financieel-economische weekblad Trends. Ik schrijf voornamelijk over technologie(bedrijven) en supermarkten.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com