Archive for June, 2009

June 27th, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,

≈ De kost van onderzoeksjournalistiek

Enkele weken geleden had de Britse krant The Telegraph het misbruik van onkostennota’s door Britse politici aan het licht gebracht na het verwerken van een berg onkostennota’s. Dat dossiervreten heeft hen de scoop van het jaar opgeleverd.

Concurrent The Guardian was op alle vlakken geklopt — The Telegraph heeft de documenten al een tijd in het bezit en uitvoerig uitgeplozen — en probeert het onderzoek van The Telegraph in te halen met hulp van hun bezoekers nu de Britse overheid alle nota’s heeft vrijgegeven.

Op dit moment hebben 21.317 mensen 180.299 onkostennota’s van de 457.153. En dat in de tijdspanne van een week.

Het lijkt een titanenwerk en een dure grap om zoiets technisch voor elkaar te krijgen. Niets is minder waar. The Nieman Journalism Lab onderzocht het:

Your cost for the operation? One full week from a software developer, a few days’ help from others in his department, and £50 to rent temporary servers.

Waarom het zo goedkoop en efficiënt kan? 1. Simon Willison; een redelijk geniale ontwikkelaar. 2. Django; een open-source framework dat zich leent om razendsnel web apps te bouwen. 3. De cloud computing services van Amazon.

Document Cloud

The New York Times en Propublica — een stichting die onderzoeksjournalistiek verricht — , hebben overigens fondsen gekregen voor hun Document Cloud- project. Dat is een platform dat het delen en annoteren van documenten moet bevorderen zoals The Guardian heeft gedaan.

60 euro versus 40.000 euro

Toegegeven, het experiment van The Guardian is anders en minder spannend dan de onderzoeksjournalistiek die ons in de literatuur en in film — denk maar aan All The President’s Men — wordt voorgehouden. Maar die, eh, old school journalistiek dreigt onbetaalbaar te worden.

Een Noorse journalist heeft geschat dat je ongeveer 30.000 tot 40.000 euro moet uittrekken voor onderzoeksjournalistiek. Dat is journalistiek waar je een persprijs mee kan winnen.

Het gebruik van crowdsourcing en open source zal de journalistiek niet redden of zorgen voor explosie van onderzoeksjournalistiek, maar het kan de boel wat betaalbaar houden.

En in het huidig economisch klimaat, is dat al veel.

» Alles kan, behalve omhoog vallen

Geregeld bookmark ik sneller interessante links, dan ik ze hier kan posten als ‘≈ Terzijdes’. Om die achterstand in te halen, schrijf ik ze af en toe weg in één grotere post. Omdat ik tegen dan vaak al vergeten ben, waar ik de link heb opgepikt, ontbreken de bronvermeldingen vaak. Mijn excuses, maar er is 90 procent kans dat ze van de usual suspects komen: kottke.org, notcot, del.icio.us en digg.

Interview van The Guardian met Nobelprijswinnaar Paul Krugman over waarom de wereldeconomie het komende jaar niet omhoog zal vallen, na de vrije val van het voorbije anderhalf jaar.

Analyse van macro-cijfers van de Duitse economie — een van de voornaamste handelspartners van België — ; precies niet al te hoopgevend voor een fors en snel herstel.

Breedbeeld-fotosite The Big Picture over het protest in Iran.

Collega Kristof P. is door Noorwegen getrokken. De foto’s zijn genomen met een point-and-shoot camera.

En als uitsmijter; zoon van Fidel Castro dacht dat hij aan het, eh, cyberdaten was met een 27-jarige Colombiaanse schone en lost daarbij veel over zijn privé-leven. Zijn cybergeliefde blijkt in werkelijkheid een Cubaans-Amerikaanse man te zijn.

June 16th, 2009  |  Published in » Debriefing
Tags: , , , , ,

≈ Boy dies from moron’s bullet

The Hope Chest is een blog die oude artikelen uit Amerikaanse kranten oprakelt. De koppen zijn hilarisch.

Midget gets 10.000 for loss of his wife.

De krant waar ik deels voor werk heeft een rubriek waar we ook, eh, terugblikken naar gebeurtenissen uit het verleden. Daarom moet er regelmatig in de jaarboeken worden gekeken voor een interessant verhaal. Dat staat steeds garant voor hilarische vondsten. Zo kon je 10 jaar geleden nog regelmatig iets lezen in de onderschriften als “Jan Huppeldepup en zijn vrouwtje Ria.” Miauwkes.

Het is opvallend hoe snel een artikel — hoe serieus het destijds ook is geschreven — verweert tot iets wat de synopsis kan zijn van een mogelijke sketch voor In de gloria of voor Willy’s en Marjetten.

≈ Het makke pluche van pure platte tekst

Sinds ik deze post op de fotoblog van The New York Times las — waar tuinstoelen de rode draad door het verhaal vormen –, ben ik beginnen te zoeken naar een afbeelding die altijd door mijn hoofd is blijven spoken:

Het eerste kantoor van del.icio.us.

2005.05.01 del.ico.us 001

Ik vind dit nog steeds de beste illustratie waarom web 2.0, méér dan een opgeblazen marketing term is. Het is obsession times voice ofwel specifiek voor de journalistiek, do what you do best, link to the rest.

Online journalistiek mag zich niet nestelen in het makke pluche van pure platte tekst. We moeten ongemakkelijk, ongeduldig in spartaanse, ondernemende tuinstoelen zitten en webapps ontwikkelen. Demos, not memos. Dat is genoeg sloganeske taal voor 1 avond.

≈ Mapumental

Mapumental. Men neme, de reistijd van het openbaar vervoer tussen adressen in groot-Londen, de woningprijzen en deze applicatie berekent voor u waar u het best kan wonen in de buurt van uw werk (of familie) binnen de juiste afstand en tegen een aanvaardbare prijs.

June 1st, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , ,
June 1st, 2009  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Google Wave en de redactie van de toekomst

Binnen ieder mediabedrijf is men op dit moment bezig met de omgeving voor de redactie van de toekomst te creeëren (ik heb geen betere term). Dat kan paradoxaal overkomen in tijden van personeelsbesparingen, maar op dit moment wordt er bij ieder mediabedrijf zwaar geïnvesteerd in IT-infrastructuur en computerprogramma’s.

Die, eh, tools moeten de verschillende redacties — die al dan niet tot hetzelfde product behoren — beter, lees effciënter, met elkaar laten samenwerken. Concreet gaat het om een content management systeem; een gigantische database waar iedereen content, achtergrondinformatie, contactgegevens met elkaar kan uitwisselen en snel kan publiceren in verschillende producten.

Content producers

Op de redactie van de toekomst heb je content producers — de vroegere schrijvende journalisten, fotografen, cameramannen, etc… — die zo veel mogelijk hergebruikbare content produceren voor de verschillende producten (print, televisie, website, etc…).

Wie de komende jaren voltijds journalist, content producer wil zijn en geen boot met geld heeft liggen, zal niet aan die evolutie kunnen ontsnappen. Het gros van de beroepsjournalistiek zal zich de komende jaren onder de paraplu van een mediabedrijf blijven afspelen.

Ongetwijfeld zal dit op de vele plaatsen de aanleiding geven om nog eens een boompje op te zetten over de toestand van de beroepsjournalistiek waar alle zonden van de media op 1 hoop worden gesmeten en men uiteindelijk tot de conclusie komt dat vroeger alles beter was. Maar laten we even die discussie aan ons voorbij laten gaan.

De noodzaak van innoveren

Het wordt sowieso een uitdaging om het algemene niveau van beroepsjournalistiek te verhogen of zelfs te behouden. Niet omdat journalisten nu opeens op verschillende manieren content zullen moeten produceren maar omdat het publiek kleiner zal worden dat wil betalen om goed geïnformeerd te zijn over politiek, over hun buurt, etc…

We kunnen als journalist keihard hopen dat iedereen de Metro laat liggen voor een betalende krant. Dat zal het geval niet zijn, integendeel.

Alleen al daarom zal journalistiek efficiënter, lees goedkoper, moeten worden geproduceerd. En daarom hechten mediabedrijven zo veel belang aan de ontwikkeling van die tools om de redactie van de toekomst mogelijk te maken.

Op maat gemaakte tools vs. (web)apps als Google Wave

Voor de ontwikkeling van die op maat gemaakte tools gaan mediabedrijven vaak te rade bij de computerbedrijven die hun eerdere redactiesystemen hebben gemaakt voor de print, radio, etc… Dat zijn gigantische investeringen.

Toen ik afgelopen week over Google Wave las, bedacht ik mij — en dat is ook de reden voor deze post — wat voor een grote gok mediabedrijven aan het wagen zijn met hun zware investeringen in op maat gemaakte oplossingen. Ze moeten gokken:

  • Dat die tools echt goed zullen werken.
  • Dat ze worden aanvaard door de redacties.
  • Dat de efficiëntie die er wordt uitgehaald, de investering overstijgt.
  • Dat open source toepassingen binnen enkele jaren niet een betere prijs/kwaliteit verhouding zullen bieden.

Het is zo’n grote gok omdat tools zoals Google Wave, Basecamp, WordPress, Drupal, wiki’s, Facebook het mogelijk maken om websites als Cutting Edge, Schamper, Gentblogt op een elegante en efficiënte manier te doen functioneren. En dat voor een fractie van de prijs van de tools die worden ontwikkeld voor mediabedrijven. Het is zelfs mogelijk een (papieren) tijdschrift met Drupal te maken. Die tools en die websites zullen enkel beter worden.

Elegant organisation

Alles hangt natuurlijk af van interne structuur van zo’n redacties. Maar nu al slagen die websites er in met zo’n tools redacties te organiseren van een 30-tal vaste medewerkers en dan nog eens 10-tallen losse medewerkers. Zonder dat die elkaar dagelijks hoeven te zien op een kantoor. Dat is echt elegant organisation.

Door de (gezamenlijke) grootte van redacties bij traditionele mediabedrijven en complexe structuur van hun huidige redactiesystemen schieten toepassingen als Drupal, Google Wave, Basecamp, WordPress, etc… nog te kort om de plaats in te nemen van die op maat gemaakte tools.

Maar geef die nieuwe (open source) toepassingen nog een jaar of 2 en dan zal de keuze voor die op maat gemaakte tools al veel minder vanzelfsprekend lijken.

En het zijn levensbelangrijke keuzes.

Filmpjes

Recente items


Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent en ik werk als journalist voor het financieel-economische weekblad Trends. Ik schrijf voornamelijk over technologie(bedrijven) en supermarkten.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com