De nachtmerrie van Trekonomics

January 3rd, 2021  |  Geschreven in ≈ Terzijdes

(Ik loop hier al een tijdje mee rond en ik hoop dat het wat duidelijk wordt door het eens neer te schrijven).

Een dikke 20 jaar geleden koos ik voor een essay-taak in de lessen Nederlands een onderwerp dat je kan samenvatten als: ‘laat die robots maar komen, dan kan de mens eindelijk volledig zijn goesting doen’. Ongeveer 5 jaar later zou ik een thesis maken over een randfenomeen van de Industriële revolutie, gerechtelijke achterstand. Meer materiële welvaart, meer gerechtelijke procedures. Mo’ Money, Mo’ Problems.

Ik had pas ergens na mijn studies geschiedenis door dat ik meestal lees over of studeer op dezelfde soort vraag: Waarom zijn sommige mensen arm en anderen rijk? Waarom zijn sommige landen arm en anderen rijk?

Het boek Trekonomics van Manu Saadia focust op de vraag die daarna komt. Het is doorspekt met beknopte filosofische overpeinzingen van wat er gebeurt als iedereen, maar dan ook echt iedereen, niet meer hoeft te werken om materieel rijk te zijn. Wat Saadia niet echt aanraakt is het grote obstakel om de transitie naar een Star Trek-economie mogelijk te maken, ons karakter.

I do understand the motives of those who advocate space exploration as way to unite the world, as a sort of cultural crusade for peace through engineering. They are noble. So, what if we first used our resources to lift a billion people out of poverty? How many Einsteins or von Neumanns could we get out of that? Heck, we don’t even need Einsteins—we just need thirty or forty million more engineers and programmers and medical scientists out of this one billion. That is 4 percent, tops. There is no telling what could be achieved with such an increase in raw human capital. The returns of knowledge grow and accumulate incommensurably fast.

Inspiration is a fine purpose. But the road to the stars begins on Earth, in the classrooms and the research institutions. It’s not a matter of priority or allocation but a question of understanding the physics of history, so to speak. Conquering the solar system and then the stars is such an expensive proposition that it requires an amount of resources orders of magnitude greater than what is currently available. Humanity needs to be exponentially richer in order to embark on such an undertaking.

De moderne samenleving heeft hebzucht een beetje getemd, maar niet bedwongen. Als materiële welvaart geen rol meer speelt in het verwerven van status, verliezen heel wat mensen hun privileges, hun relatieve voorsprong in het leven. En dat lijkt eng, competition is for losers.

In een Star Trek-achtige economie wordt het leven een andere, moeilijkere race. Het huidige leven is een redelijk gemakkelijk examenopgave: toffe job, huisje, tuintje, (dikke) auto en eventueel een marathon/triatlon, wereldreis en wat koters. En het kapitalisme met zijn inherente ongelijkheid zorgt er voor dat je eigenlijk maar met een miljard of zo mensen moet concurreren.

Het leven in Star Trek lijkt er meer op dat van die horde TikTok-influencers. Je moet opvallen in een zee van mensen die ook willen opvallen, en je kan enkel terugvallen op je eigen intellect, doorzettingsvermogen en creativiteit. Mo Money, Mo Problems.

Comments are closed.

Filmpjes

Recente items


Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent en ik werk als journalist voor het financieel-economische weekblad Trends. Ik schrijf voornamelijk over technologie(bedrijven) en supermarkten.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com