≈ Terzijdes

Er komt geen nieuwe industriële revolutie

Tenzij we een zotte doorbraak krijgen in de energieproductie.

Innovation has, in a sense, been the victim of its own success. By creating ever more products, sprouting new industries, and diversifying them into myriad specialisms, we have shrunk the impact that any single improvement can have. When cotton was king, a handful of inventors might hope to affect the entire national textile industry in some way. Nowadays, there’s not a chance. Doubling the productivity of cotton spinning is all well and good, but what about nylon, polyester, rayon, and the host of other fibres we have since invented?

Uit de sublieme nieuwsbrief Age of Invention, van de historicus Anton Howes.

January 5th, 2021  |  Published in ≈ Terzijdes

Mijn overlevingspakket van 2020

Niet exhaustief en in min of meer willekeurige volgorde.

  • Het dagelijkse bezoek aan Kottke.org (waar ik de inspiratie haal voor deze post) en Marginal Revolution. Twee blogs die die ik al minstens 15 jaar bijna dagelijks bezoek.
  • Superstore (bij ons te bekijken via Amazon Video)
  • The Martian herlezen, Let’s science the shit out of this.
  • De WhatsApp en Signal-groepen waar zelfs een introvert als ik nood aan had.
  • Uno spelen met mijn gezinnetje en mijn kinderen hun duivelse grijs wanneer ze mij extra kaarten kunnen aansmeren.
  • The Last Dance, twee keer bekeken. Michael Jordan, zo succesvol, zo gevangen in zijn eigen ambitie.
  • Video’s van live-concerten. Huidige favoriet: Can’t Stop van The Red Hot Chili Peppers, ergens in 2004.
  • Lopen. Eerst tegen de coronakilo’s, nu zelfs echt voor het plezier.
  • Mijn kinderen zich zien rot amuseren in Animal Crossing. Ik ben van het eiland gegooid, wegens te weinig inzet.
  • Cercle Brugge The Champions League proberen te laten winnen in Fifa 20 (Nintendo Switch).
  • Mij professioneel vermaken met supersnel internet, oplichters en andere verhalen.
  • In de eerste lockdown elke vrijdag pannenkoeken bakken, omdat we weer een week overleefd hadden.

Veel kleine gelukskes en straks een vaccin, meer moet dat niet zijn.

January 4th, 2021  |  Published in ≈ Terzijdes

De nachtmerrie van Trekonomics

(Ik loop hier al een tijdje mee rond en ik hoop dat het wat duidelijk wordt door het eens neer te schrijven).

Een dikke 20 jaar geleden koos ik voor een essay-taak in de lessen Nederlands een onderwerp dat je kan samenvatten als: ‘laat die robots maar komen, dan kan de mens eindelijk volledig zijn goesting doen’. Ongeveer 5 jaar later zou ik een thesis maken over een randfenomeen van de Industriële revolutie, gerechtelijke achterstand. Meer materiële welvaart, meer gerechtelijke procedures. Mo’ Money, Mo’ Problems.

Ik had pas ergens na mijn studies geschiedenis door dat ik meestal lees over of studeer op dezelfde soort vraag: Waarom zijn sommige mensen arm en anderen rijk? Waarom zijn sommige landen arm en anderen rijk?

Het boek Trekonomics van Manu Saadia focust op de vraag die daarna komt. Het is doorspekt met beknopte filosofische overpeinzingen van wat er gebeurt als iedereen, maar dan ook echt iedereen, niet meer hoeft te werken om materieel rijk te zijn. Wat Saadia niet echt aanraakt is het grote obstakel om de transitie naar een Star Trek-economie mogelijk te maken, ons karakter.

I do understand the motives of those who advocate space exploration as way to unite the world, as a sort of cultural crusade for peace through engineering. They are noble. So, what if we first used our resources to lift a billion people out of poverty? How many Einsteins or von Neumanns could we get out of that? Heck, we don’t even need Einsteins—we just need thirty or forty million more engineers and programmers and medical scientists out of this one billion. That is 4 percent, tops. There is no telling what could be achieved with such an increase in raw human capital. The returns of knowledge grow and accumulate incommensurably fast.

Inspiration is a fine purpose. But the road to the stars begins on Earth, in the classrooms and the research institutions. It’s not a matter of priority or allocation but a question of understanding the physics of history, so to speak. Conquering the solar system and then the stars is such an expensive proposition that it requires an amount of resources orders of magnitude greater than what is currently available. Humanity needs to be exponentially richer in order to embark on such an undertaking.

De moderne samenleving heeft hebzucht een beetje getemd, maar niet bedwongen. Als materiële welvaart geen rol meer speelt in het verwerven van status, verliezen heel wat mensen hun privileges, hun relatieve voorsprong in het leven. En dat lijkt eng, competition is for losers.

In een Star Trek-achtige economie wordt het leven een andere, moeilijkere race. Het huidige leven is een redelijk gemakkelijk examenopgave: toffe job, huisje, tuintje, (dikke) auto en eventueel een marathon/triatlon, wereldreis en wat koters. En het kapitalisme met zijn inherente ongelijkheid zorgt er voor dat je eigenlijk maar met een miljard of zo mensen moet concurreren.

Het leven in Star Trek lijkt er meer op dat van die horde TikTok-influencers. Je moet opvallen in een zee van mensen die ook willen opvallen, en je kan enkel terugvallen op je eigen intellect, doorzettingsvermogen en creativiteit. Mo Money, Mo Problems.

January 3rd, 2021  |  Published in ≈ Terzijdes
April 13th, 2020  |  Published in ≈ Terzijdes

Feiten zijn geen luxe

Ik sluit deze week af met een mottig gevoel over de kloof tussen de journalistiek en de burger. In het begin van de week hoor ik een vriendelijke patrouillerende para op de trein het ene moment grapjes maken over corona, het andere moment houdt hij een serieuze rant over dat de media allerlei zaken verbergen door een links complot. Enkele dagen later vertelt een kennis van mij met véél overtuiging dat de Amerikaanse media het coronavirus opblazen om Trump ten val te brengen.

Dat is twee keer manifest fout. HLN, VTM en De Tijd hebben een enorme impact op de publieke opinie en dat zijn nu niet bepaald linkse media. Trump wil duidelijk de verspreiding van het coronavirus in de VS verdoezelen en verbergen dat hij de crisis er alleen maar erger heeft gemaakt door de lokale gezondheidszorg en het CDC, de brandweerman bij epidemieën, kapot te besparen.

Die feiten doen er niet meer toe, de leugen en het complot gaan veel beter binnen.

Ja, journalisten maken fouten en onze berichtgeving is soms sensationeel. We moeten daarvoor streng aangepakt worden en dat gebeurt ook.

Tegelijk zijn de aanvallen die politici en anderen nu lanceren over vooringenomen en gekleurde berichtgeving geen oprechte mediakritiek. Journalisten zijn voor hen lastige getuigen. Onze geloofwaardigheid moet onderuit om de jury/de publieke opinie te manipuleren.

Die tactiek werkt. En dat net op een moment waaruit blijkt dat het negeren van expertise (coronavirus, brexit, etc…) enorm schadelijke gevolgen kan hebben. Feiten zijn geen luxe.

Ik kan als sympathisant van Cercle Brugge er op vertrouwen dat een zware Club-supporter als huisarts geen probleem is*.

Dokters hebben de plicht om mensen te helpen, anders dreigen er zware sancties. Journalisten hebben een gelijkaardige en afdwingbare plicht om mensen correct te informeren. Dat is toch hoe mijn collega’s, dichtbij en ver, en ik het zien.

Daarom is het des te frustrerender dat ons publiek stilaan gelooft dat we onze principes compromitteren. Journalisten zijn geen robots. Mensen interpreteren de werkelijkheid nu eenmaal op hun eigen manier, maar je overleeft niet bij een kwaliteitsmedium door de feiten te negeren.

* We kunnen natuurlijk wel serieuze twijfels hebben over elkaars keuzes in het leven.

March 8th, 2020  |  Published in ≈ Terzijdes

Boekentips, van Kim Jong-Un tot de vergeten geschiedenis van de Azteken

2019 was een waanzinnig productief jaar in boeken lezen (geen afleiding door Twitter meer). Wie interesse heeft in de volledige lijst kan mijn volledige Goodreads Challenge bekijken.

Dit zijn alvast de boeken met 5 sterren, die in mijn persoonlijke canon zouden zitten.

  1. The Fifth Risk, Michael Lewis. Een waarschuwing voor idioten en intellectueel verblinde radicalen aan het hoofd van een land.
  2. Merchants of Doubt, Naomi Oreskes. Een geschiedenis over klimaatontkenners. Het beste boek om te begrijpen waarom hier zo veel conservatieven geen klop willen doen om met klimaatverandering om te gaan en welke karaktermoord ze desnoods op wetenschappers uitvoeren.
  3. World War at Sea, Craig Symonds. Een virtuoze geschiedenis over de zeeslagen tijdens WO II. We hebben ongelofelijk geluk gehad dat Hitler zo’n slechte strateeg was.
  4. Tiamat’s Wrath (The Expanse), James S. Corey. De tv-verfilming, The Expanse, is de beste sci-fi serie van het moment.
  5. How to Hide an Empire, Daniel Immerwahr. Een zeer vlotte en interessante geschiedenis van de verborgen koloniën van de VS.
  6. Recursion, Blake Crouch. Fijne sci-fi Thriller over tijdreizen.
  7. Terran Tommorrow, Nancy Kress. Laatste deel van de Yesterday’s Kin Trilogy, zeer goede sci-fi.
  8. The Great Successor: The Secret Rise and Rule of Kim Jong Un, Anna Fifield. Machtige biografie over Kim Jong Un en tegelijk een portret van een zot land.
  9. The Economists’ Hour: False Prophets, Free Markets, and the Fracture of Society, Binyamin Appelbaum. Fascinerend boek over de machtsgreep van (rechtse) economen op het op economische beleid van de VS.
  10. Fifth Sun: A New History of the Aztecs, Camilla Townsend. De (vergeten) geschiedenis van de Azteken. Schitterend geschreven.
December 31st, 2019  |  Published in ≈ Terzijdes

Weetjes over (Amerikaanse) luchthavens

Why so few detainees, given the current political climate? Computers do most of the work far before you arrive—starting from the minute you book your ticket. By the time you walk through the arrivals hall, your profile has been crosschecked 20 different ways, first via a risk-assessment algorithm and then against watchlists maintained by numerous government organizations.

Via Bloomberg.

December 8th, 2019  |  Published in ≈ Terzijdes

We hebben al een Martin Luther King voor het klimaat

Ze heet Greta Thurnberg. Je hebt mensen die dromen van een figuur á la Martin Luther King die mensen verenigt over de ideologische tegenstellingen heen. Dat is naïef. Zelfs Martin Luther King met zijn geweldloos verzet was zeer onpopulair toen hij voor gelijkheid streed.

Nostalgie vijlt gewoon de haat er van af.

December 1st, 2019  |  Published in ≈ Terzijdes

Fortnite als een blauwdruk voor de economie

Wat als de economie steeds meer volgens de regels van Battle Royal-games a la Fortnite verloopt?

De technologie en de infrastructuur waardoor miljoenen mensen Fortnite tegen elkaar kunnen spelen, introduceren de intense concurrentie van het computerspel in de rest van de economie. Een boekhouder of een kruidenier die zijn werk goed deed, kon zijn harde arbeid vroeger bijvoorbeeld vrij gemakkelijk verzilveren in een goed inkomen. Het internet, een betere mobiliteit en vrijhandel hebben de meeste fysieke obstakels weggevaagd.

Onze samenleving en economie steunt op het geloof dat bijna iedereen een realistische kans heeft om vooruit te gaan in het leven zolang men maar hard werkt en ergens een minimum aan talent voor heeft. Dat geloof staat nu onder druk.

July 30th, 2019  |  Published in ≈ Terzijdes

Wat is er blijven hangen na 5 dagen Tokyo

Ik werd vorige week uitgenodigd voor een bedrijfs- en congresbezoek in Tokyo van een Japans IT-conglomeraat. Het was overweldigend en fascinerend. Onder meer door het drukke programma, maar de stad op zich is al een machine waar je als Westerling wel de radertjes herkent en toch zwaar gedesoriënteerd kan zijn.

  • Door de infrastructuur en de wolkenkrabbers voelt Tokyo echt aan als een Amerikaanse stad, maar dan met een subliem openbaar vervoer, relatief veel fietsers en zeer weinig daklozen. (Ik heb er twee gezien op vijf dagen tijd.)
  • De taalbarrière is echt enorm. De meeste Japanners spreken slechts enkele zinnen Engels, al zijn ze zeer behulpzaam. Ik moest geld afhalen omdat mijn kredietkaart niet in een restaurant werd aanvaard en natuurlijk vond ik die 7Eleven niet in hetzelfde, gigantische, winkelcentrum waar je wel met een Mastercard geld kan afhalen. Mastercard wordt bijna overal in winkels aanvaard, maar niet bij de meeste bankautomaten. Drie kwartier gebaren maken en op plannetjes wijzen later, was het dan toch in orde.
  • Een zwart kostuum, wit hemd en zwarte das is er het bedrijfsuniform voor mannelijke bedienden (als ze geen bedrijfsuniform hebben). Maar achter die formele stijfheid zitten echte mensen. Ik heb nog nooit een CEO van een techbedrijf op een persconferentie onverbloemd strategische fouten zien toegeven. Silicon Valley-CEO’s lijken vaak meer chatbots die vage zinnetjes aframmelen waar alle kleur uitgehaald is en je beloven later echt te antwoorden (niet).
  • Als je naar Japan gaat, is een persoonlijke wifi-hotspot huren (mogelijk op de luchthaven) een redelijk goede investering. Je kan dan ook Google Maps gebruiken (Offline kaarten downloaden kan daar niet met kaarten-app van Google.)
May 18th, 2019  |  Published in ≈ Terzijdes

Filmpjes

Recente items


Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent en ik werk als journalist voor het financieel-economische weekblad Trends. Ik schrijf voornamelijk over technologie(bedrijven) en supermarkten.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com