≈ Terzijdes

≈ De wereld is een dorp

Ik ben er al zo gewend aan geraakt dat ik een hele bibliotheek in mijn vestzak zitten heb en overal ter wereld een nieuw boek kan kopen.

Jammer genoeg wordt niet elk boek digitaal aangeboden.

Zo ben ik enorm benieuwd naar Powering the Dream: The History and Promise of Green Technology van Alexis Madrigal. Hij stelt overigens ook de uitstekende Technologie-rubriek samen bij The Atlantic. Helaas nog geen Kindle-versie.

Als ik het vraag op het forum van Amazon krijg ik antwoord van de auteur zelf.

“Hi, Alexis Madrigal here. There will be a Kindle version. My publisher sent it over to Amazon a while back and we’re just waiting for it to come available. My guess is that will happen by the official pub date (March 29). Sorry for the inconvenience! I wish you could buy it right now for the Kindle.”

Alexis Madrigal

Wonderbaarlijk.

March 17th, 2011  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Instapaper

Het is mij pas enkele weken geleden opgevallen, dat je met Instapaper ook items kan opslaan die enkel met een registratie toegankelijk zijn. (Je moet natuurlijk wel toegang hebben tot die afgesloten secties.

What part of Instapaper’s infrastructure are you most proud of?

The bookmarklet has a mechanism to save pages from sites that require logins for full content, such as the Wall Street Journal and Harper’s, by sending a copy of the page’s HTML from the customer’s browser to the server. It’s like automating the “Save as…” menu item: if you have your own account for these sites and can see the page in your browser, you can save it to Instapaper.

Marco Arment bij Rands In Repose.

Geniaal.

February 19th, 2011  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Even geduld, uw app wordt gedrukt

Als er ergens een nieuw project uit de grond wordt gestampt om, eh, kwaliteitsjournalistiek/slow journalism/longform journalism te redden, dan begint mijn visa-kaart al te zuchten.

De laatste tijd is het apps, apps, apps en nog eens apps wat de klok slaat. Een van de meer recente projecten is The Atavist, opgericht door onder meer journalisten van Wired en The New Yorker.

Via The Atavist koop je journalistieke reportages op een platform naar keuze. Qua lengte schipperen die verhalen ergens tussen een lang magazine-artikel en een boek. De tekst wordt ook verrijkt met multimedia.

Toen ik dit wilde uittesten op mijn iPod Touch, heeft het 3 dagen geduurd eer ik verder raakte dan dit scherm:

The Atavist - Downloading...

Het zijn niet alleen indie-projecten die kampen met performantie-problemen om al die toeters en bellen aan de app-gebruiker te bezorgen. Ook de nieuwe iPad-krant van Rupert Murdoch heeft er last van.

At that point, it’s already a lost cause. There’s nothing the actual content or interface of the app can do to make up for the fact that it takes way too long to see anything at all. Imagine a paper newspaper that was wrapped in an envelope, and the envelope was so difficult to open that it took over a minute before you could see the front page of the issue. Who would buy that newspaper? No one, that’s who. And I suspect that’s who’s going to read The Daily, unless they fix this, and soon.

Jon Gruber, Daring Fireball.

Nick Bilton van The New York Times nam zelfs de proef op de som: print wint.

This morning I decide to try a little experiment: I opened up my iPad, clicked on the little Wired icon and purchased the magazine’s latest digital issue. After I agreed to fork over $4, it began downloading. For the next phase of the experiment, I grabbed my car keys, left my apartment and drove about 12 blocks to a local magazine store in Brooklyn, where I also purchased the latest issue of Wired magazine, this time in print.

Nick Bilton, NY Times.

In essentie gaat het om product design. Uitgevers maken een strategische keuze om apps aan te bieden waar ze de inhoud uit print verrijken met extra’s (weergave van in de print, video, beeld, etc…).

Die keuze zorgt er voor dat die digitale edities snel enkele honderden megabytes bedragen, met alle performantie-problemen van dien voor de gebruiker.

Maar is verrijkt papier dat wat gebruikers willen op hun mobiele toestellen? Zouden ze niet al erg tevreden zijn met een snelle en strakke app die enkel de inhoud weergeeft?

February 5th, 2011  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , , , ,

≈ Digitaal analfabetisme

Ik vind het altijd jammer als ik een stuk lees waar woorden zoals “meeste”, “veel” excessief worden gebruikt op plaatsen waar concrete data zou moeten staan. Maar here it goes…

Er zijn tools waar die je vanaf het eerste gebruik onmisbaar vindt. In 2010 was dat voor mij de Instapaper-app op mijn iPod Touch en mijn Kindle. Ik heb veel meer gelezen dan in 2009.

Combineer die tools met RSS en Twitter en het is mogelijk om tot een evenwichtig media-dieet te komen van hapklare brokken informatie en, eh, slow journalism.

En het is om depressief van te worden dat er zo weinig van gebruik wordt gemaakt.

Twitter stelt niet al te veel voor in België, RSS is een beetje ingeburgerd. 2 tools die essentieel zijn om interessante dingen op het internet te ontdekken.

Tools zoals Readability, Instapaper zijn al helemaal niet bekend.

Door dat digitaal analfabetisme is er een enorm Mattheus-effect bij internetgebruikers. Het is slechts een minderheid die weet hoe ze de juiste informatie kan vinden.

January 9th, 2011  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,
December 31st, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags:

≈ Gawker & Pictory: op naar hogere advertentietarieven

Het blognetwerk Gawker heeft een ingrijpende redesign aangekondigd van haar sites. Het komt er op neer dat de sites hun scoops beter kunnen uitspelen en dat de site zo aantrekkelijker wordt voor gebruikers en adverteerders.

Veruit de beste analyse over de redesign en redactionele evolutie van het Gawker Media is die van Felix Salmon.

Volgens Salmon wil CEO Nick Denton van Gawker Media met een nieuwe layout en redactioneel concept een structurele fout aanpakken in het businessmodel van sites die volledig leven van advertentie-inkomsten.

Het aanbod van de advertentieruimte groeit sneller dan de vraag er naar. Dat weegt op de advertentietarieven, de kost per 1000 impressies (cpm).

The CPM game, then, is looking increasingly like a race to the bottom, where publishers desperately try every trick in the book to boost their pageviews and ad impressions, just to compensate for the fact that their revenues per page are very small.

The results — sensationalism, salaciousness, and slideshows — only serve to further erode the value of the sites in the eyes of advertisers, and put ever more downward pressure on those CPMs. It’s a vicious cycle, and Denton has decided that now is the time to break it: no longer does he want to deal with advertisers looking idiotically at clickthrough rates.

Felix Salmon.

Nieuwssites of andere sites die hun content proberen te monetiseren, moeten dus steeds op zoek extra pageviews, pageviews die echter minder en minder opbrengen.

Dat leidt tot een spervuur van berichtjes waar de kwantiteit belangrijker is dan de kwaliteit; hamster-journalistiek.

Weg van de hamster-journalistiek

Het cpm-model zorgt er voor dat sites die enkel hoogwaardige content leveren, het heel moeilijk hebben om een deftig advertentiemodel op te zetten. Dergelijke sites mogen dan wel een hoog bezoekersaantal hebben, ze creëren gewoonweg te weinig trafiek om rendabel te zijn aan de huidige advertentietarieven.

Genoeg bezoekers hebben is niet genoeg, die bezoekers moeten zich dan ook nog eens doodklikken op een overvloed van berichten.

Hoe raak je dan in godsnaam weg van dat soort hamster-journalistiek? Als blijkt dat slechts een minderheid van je lezers overweegt te betalen voor online nieuws en het cpm-model de advertentietarieven devalueert?

De uitdaging bestaat er dus in hogere advertentietarieven te kunnen vragen. Nick Denton zet zijn geld op video-advertenties in een lay-out waar ze zo goed mogelijk tot hun recht zullen komen. Maar er zijn nog andere mogelijkheden.

De glossy-advertenties van Pictory

Pictory, een van mijn favoriete foto-sites, experimenteert sinds vandaag met advertenties die veel weg hebben van glossy-advertenties in de print.

Every time, I stubbornly held on to this ad model: big, beautiful photo-based ads with the designer and photographer of the ad credited. I believed if I could pull that off, I could make a home for great advertising on the web.

Laura Brunow Miner

Op dagen zoals deze ben ik een beetje hoopvol dat het toch mogelijk is. Een businessmodel op basis van advertenties dat kwaliteitsjournalistiek kan ondersteunen.

December 1st, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

≈ Gepersonaliseerd nieuws

Op de Q&A-site Quora is er een zeer interessante discussie aan de gang waarom sites die gepersonaliseerd nieuws aanbieden niet doorbreken.

Er is onder meer een zeer interessante bijdrage van een product manager van Yahoo:

Yahoo ended up going down that route, and the reason why Frontpage and News verticals are still exceptional successes today is largely due to an algorithmic personalization platform that few are aware of. Some articles have been written about it (called COKE, the Content Optimization Knowledge Engine). Essentially it ranks news & content in the following order:

Most popular (w/ consideration of time-of-day, CTR acceleration, already-viewed stories, etc)

“Light-personalization” (by age, gender, high-level interest)
Deep interest personalization (w/ related content, stories read by similar users, etc

A startup in this space needs an incredibly high critical mass of users, but also powerful (and subtle) personalization to succeed. None have it yet.

AJ Arora

November 20th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , ,

≈ Twitter en old school blogging

In een goed stuk van The New York Times over @ev van Twitter, de volgende passage tegengekomen:

Mr. Williams left O’Reilly after seven months — “I was bad at working for people,” he says. And in January 1999, at the height of the dot-com bubble, he started his second company, Pyra Labs, with his former girlfriend, Meg Hourihan. Paul Bausch, a friend from high school, soon joined.

The New York Times.

Meg Hourihan* is nu getrouwd met Jason Kottke. Nog zo’n invloedrijke old school blogger.

Er is een tijd geweest in de VS dat de, eh, blogging scene slechts een kleine stad was, waar iedereen elkaar bij naam kende.

Ik vind het fascinerend hoe dat samenspel van strong & weak ties zo’n bloeiende ecosysteem aan interessante en invloedrijke blogs heeft doen ontstaan.

Ik heb overigens nog steeds een hekel aan het woord. Blog. Maar bloggen vind ik de max. Het heeft de manier waarop ik media consumeer voor altijd veranderd.

En ik kan het niet genoeg mensen aanraden. Al is het maar om dan jaren nadien je eerste blogposts te herlezen. Dat is het beste middel om met je beide voeten op de grond te blijven.

* Maar ze is precies niet tevreden over het artikel: “Does the NY Times no longer employ fact checkers? WTF?!?!?”

November 1st, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , ,

≈ The New Twitter, nog beter voor breaking news

Let’s see what’s on the wires.

Why can’t you wait for newspapers like everybody else?

‘Cause I think it’s productive to know today’s news today.

And it makes me one day smarter than you, which I enjoy as well.

Charlie Wilson’s War

De nieuwe homepage van Twitter is precies nog beter geworden om ‘breaking news’ te volgen.

(…) he expects Twitter will be more like Google than Facebook — a destination for quick visits rather than extended time-wasting and engagement sessions. Twitter users come to the service when they have an extra moment waiting in line, and return throughout the day.

Elman (who previously worked at Facebook) said it’s philosophically important for Twitter that the people don’t necessarily know what they’re looking for when they access the service — they just want to be informed.

Liz Gannes, GigaOm

Vroeger konden enkel journalisten relatief efficiënt verschillende nieuwsbronnen volgen via de telex van Belga of van een ander persagentschap.

Zij waren eigenlijk effectief de enige die gemakkelijk een antwoord konden vinden op de vraag: “Wat gebeurt er nu in de wereld?”

We hebben al RSS-gehad, maar dat is eigenlijk nog een stuk te traag. En nu is er Twitter. Waar iedereen zijn eigen ‘telex’ kan samenstellen.

‘Breaking News’, in gelijk welke niche, is aan het democratiseren. En dat betekent dat het moeilijker en moeilijker zal worden daar geld voor te vragen. In de print en online.

September 15th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: ,

≈ Hoe Mark Zuckerberg de verkoop van Facebook kan tegenhouden

Binnenkort komt The Social Network uit, een film over de begindagen van Facebook.

Naar aanleiding daarvan zullen er de komende weken wellicht een pak artikelen over Facebook en over de stichter ervan, Mark Zuckerberg, worden geschreven.

The New Yorker heeft Mark Zuckerberg zelf te pakken gekregen. Vanity Fair heeft een portret van internetondernemer Sean Parker* die Mark Zuckerberg heeft geholpen om van Facebook een bedrijf te maken.

Dit zijn alvast 2 artikelen die ferm de moeite zijn. De ambitie van Mark Zuckerberg is bijna tastbaar in die artikelen. Hij wil het internet, en bij uitbreiding de wereld, veranderen. En hij is daarvoor niet te beroerd neen te zeggen** tegen een boot een olietanker met geld.

Terry Semel, the former C.E.O. of Yahoo!, who sought to buy Facebook for a billion dollars in 2006, told me, “I’d never met anyone—forget his age, twenty-two then or twenty-six now—I’d never met anyone who would walk away from a billion dollars. But he said, ‘It’s not about the price. This is my baby, and I want to keep running it, I want to keep growing it.’ I couldn’t believe it.”

The New Yorker.

Nu, zo grenzeloze ambitie is van alle tijden. Maar wat het hier zo speciaal maakt is dat Mark Zuckerberg Facebook kan blijven controleren.

Internetondernemers starten met een idee. En dan hebben ze geld nodig om dat uit te voeren. En daarvoor verkopen ze vaak een aandeel aan venture capitalists die al dan niet op korte termijn een zo groot mogelijke return willen hebben. Wat de facto betekent dat een stichter soms wordt gedwongen om zijn kindje te verkopen aan een andere speler; wat er is gebeurd bij Zappos.

Parker was able to negotiate for Zuckerberg something almost unheard of in a venture-funded start-up: absolute control for the entrepreneur. Because of that, Zuckerberg, to this day, allocates three of Facebook’s five board seats (including his own). Without that control, Facebook would almost certainly have been sold to either Yahoo or Microsoft, whose C.E.O., Steve Ballmer, offered $15 billion for it in the fall of 2007—only to be met with a blank stare from the then 23-year-old Zuckerberg.

Vanity Fair.

* Sean Parker is trouwens de moeite. Stond als internetondernemer aan de wieg van Napster en is precies de guru van de internetguru’s.

** Merci @Jomz.

September 14th, 2010  |  Published in ≈ Terzijdes
Tags: , , , , ,

Filmpjes

Recente items


Over mezelf

Welkom op de persoonlijke website van Stijn F. Ik heb geschiedenis gestudeerd aan de Universiteit Gent en ik werk als journalist voor het financieel-economische weekblad Trends. Ik schrijf voornamelijk over technologie(bedrijven) en supermarkten.

Contact: stijnf apenstaart gmail punt com